پل ماتیک

مقدمه

1969

ﺑﺮﮔﺮدان ﺑﻪ ﻓﺎرﺳﯽ:آرﻣﺎن ﺟﻤﻬﻮر

مقدمه زیر توسط پل ماتیک ویراستار سابق «مکاتبات شورای بین المللی»،«مارکسیسم زنده» و «مقالات جدید» برای چاپ مجدد گرین وود در سال 1970 نوسته شده است

اﯾﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻧﺸﺮﯾﺎت ﮐﻪ ﻃﯽ ﺳﺎلﻫﺎی 1934 ﺗﺎ 1943 ﺑﺎ ﻋﻨﻮان » ﻣﮑﺎﺗﺒﺎت ﺷﻮرای ﺑﯿﻦاﻟﻤﻠﻠﯽ« ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﯽﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﻪ »ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﻢ زﻧﺪه« و در ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺑﻪ »ﻣﻘﺎﻻت ﺟﺪﯾﺪ« ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﺎم داد، ﺑﯿﺎﻧﮕﺮ اﯾﺪهﻫﺎی ﺳﯿﺎﺳﯽ ﮔﺮوﻫﯽ از ﮐﺎرﮔﺮان آﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ دﻏﺪﻏﻪ ﻣﺒﺎرزه ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ، ﺷﺮاﯾﻂ رﮐﻮد اﻗﺘﺼﺎدی و ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ را داﺷﺘﻨﺪ. اﯾﻦ ﮔﺮوه ﮐﻪ ﺧﻮد را ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖﻫﺎی ﺷﻮراﯾﯽ ﻣﯽﻧﺎﻣﯿﺪﻧﺪ، [1] ﺑﻪ ﯾﮏ اﻧﺪازه از ﺣﺰب ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺖ ﺳﻨﺘﯽ، ﺣﺰب ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖ ﺟﺪﯾﺪ و اﺣﺰاب »ﻣﺨﺎﻟﻒ« ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﻨﺒﺶﻫﺎ ﭘﺪﯾﺪ آورده ﺑﻮدﻧﺪ، ﻓﺎﺻﻠﻪ داﺷﺖ. اﯾﻦ ﮔﺮوه اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژیﻫﺎ و ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ﺳﺎزﻣﺎﻧﯽ اﺣﺰاب ﺑﯿﻦاﻟﻤﻠﻞ دوم و ﺳﻮم و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژیﻫﺎی »ﺑﯿﻦاﻟﻤﻠﻞ ﭼﻬﺎرم« ﮐﻪ ﻣﺮده ﺑﻪ دﻧﯿﺎ آﻣﺪه ﺑﻮد را رد ﻣﯽﮐﺮد. اﯾﻦ ﮔﺮوه ﺑﺮ اﺳﺎس ﻧﻈﺮﯾﻪ ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﺘﯽ، ﺑﻪ اﺻﻞ ﺧﻮدﻣﺨﺘﺎری ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ از ﻃﺮﯾﻖ اﯾﺠﺎد ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﺑﺮای ﺗﺼﺮف ﻗﺪرت ﺳﯿﺎﺳﯽ و ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻧﻈﺎم ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری ﺑﻪ ﯾﮏ ﻧﻈﺎم ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﺗﻮزﯾﻊ ﭘﺎﯾﺒﻨﺪ ﺑﻮد. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، ﻣﯽﺗﻮان آن را ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﺳﺎزﻣﺎن ﺗﺒﻠﯿﻐﺎﺗﯽ ﮐﻪ از ﺧﻮدﮔﺮداﻧﯽ ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ، در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﻪ دﻟﯿﻞ ﮔﻤﻨﺎﻣﯽ ﻧﺴﺒﯽ اﯾﻦ ﮔﺮوه و اﯾﺪهﻫﺎﯾﺶ، ﺷﺎﯾﺪ ﺧﻮب ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﺧﻼﺻﻪ ﺑﻪ ﭘﯿﺸﯿﻨﻪی آن ﺑﭙﺮدازﯾﻢ.

ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﺗﻤﺎﯾﻞ دارﻧﺪ ﮐﻪ در رﺷﺪ ﻣﺪاوم و ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎی روزﻣﺮه ﺧﻮد، ﻋﻨﺎﺻﺮ اﺻﻠﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ را ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، ﺗﻮدهﻫﺎی ﺳﺎزﻣﺎنﻧﯿﺎﻓﺘﻪ ﮐﺎرﮔﺮان در اوﻟﯿﻦ اﻧﻘﻼبﻫﺎی ﻗﺮن ﺑﯿﺴﺘﻢ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ وﯾﮋﮔﯽ اﻧﻘﻼب را ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺷﮑﻞ ﺟﺪﯾﺪ ﺳﺎزﻣﺎﻧﯽ ﺧﻮد را در ﺷﻮراﻫﺎی ﺧﻮدﺟﻮش ﮐﺎرﮔﺮان و ﺳﺮﺑﺎزان ﺑﻪ وﺟﻮد آوردﻧﺪ. ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺷﻮرا ﯾﺎ ﺷﻮراﯾﯽ اﻧﻘﻼب روﺳﯿﻪ در ﺳﺎل 1905 ﺑﺎ ﺳﺮﮐﻮب اﻧﻘﻼب ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ، اﻣﺎ در اﻧﻘﻼب ﻓﻮرﯾﻪ 1917 ﺑﺎ ﻗﺪرت ﺑﯿﺸﺘﺮی ﺑﺎزﮔﺸﺖ. ﻫﻤﯿﻦ ﺷﻮراﻫﺎ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ اﻟﻬﺎمﺑﺨﺶ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی ﺧﻮدﺟﻮش ﻣﺸﺎﺑﻪ در اﻧﻘﻼب آﻟﻤﺎن در ﺳﺎل 1918 و ﺗﺎ ﺣﺪودی ﮐﻤﺘﺮ در ﺗﺤﻮﻻت اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ در اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن، ﻓﺮاﻧﺴﻪ، اﯾﺘﺎﻟﯿﺎ و ﻣﺠﺎرﺳﺘﺎن ﺷﺪﻧﺪ. ﺑﺎ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺷﻮراﯾﯽ، ﺷﮑﻠﯽ از ﺳﺎزﻣﺎن ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎی ﺧﻮدﺟﻮش ﺗﻮدهﻫﺎی ﺑﺴﯿﺎر وﺳﯿﻊ را ﺑﺮای اﻫﺪاف ﻣﺤﺪود ﯾﺎ ﺑﺮای اﻫﺪاف اﻧﻘﻼﺑﯽ رﻫﺒﺮی و ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﮐﻨﺪ و ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻣﺴﺘﻘﻞ از، در ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ، ﯾﺎ در ﻫﻤﮑﺎری ﺑﺎ ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﻣﻮﺟﻮد اﻧﺠﺎم دﻫﺪ. ﺑﯿﺶ از ﻫﻤﻪ، ﻇﻬﻮر ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺷﻮراﯾﯽ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎی ﺧﻮدﺟﻮش ﻟﺰوﻣﺎً در ﺗﻼشﻫﺎی ﺗﻮده های ﺑﯽﺷﮑﻞ از ﺑﯿﻦ ﻧﻤﯽروﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﺎﺧﺘﺎرﻫﺎی ﺳﺎزﻣﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﻣﺎﻫﯿﺘﯽ ﻓﺮاﺗﺮ از ﻣﻮﻗتی ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﻮﻧﺪ.

ﻫﻢ در روﺳﯿﻪ و ﻫﻢ در آﻟﻤﺎن، ﻣﺤﺘﻮای واﻗﻌﯽ اﻧﻘﻼب ﺑﺎ ﺷﮑﻞ اﻧﻘﻼﺑﯽ آن ﺑﺮاﺑﺮ ﻧﺒﻮد. اﮔﺮﭼﻪ در روﺳﯿﻪ ﻋﻤﺪﺗﺎً ﻋﺪم آﻣﺎدﮔﯽ ﻋﯿﻨﯽ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﺮای ﺗﺤﻮل ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ ﺑﻮد، در آﻟﻤﺎن ﻋﺪم ﺗﻤﺎﯾﻞ ذﻫﻨﯽ ﺑﺮای ﺑﺮﻗﺮاری ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ ﺑﺎ اﺑﺰارﻫﺎی اﻧﻘﻼﺑﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺪ زﯾﺎدی ﺷﮑﺴﺖﻫﺎی ﺟﻨﺒﺶ ﺷﻮراﻫﺎ را ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدﻫﺪ. ﺗﻮده ﻋﻈﯿﻢ ﮐﺎرﮔﺮان آﻟﻤﺎﻧﯽ، ﺳﯿﺎﺳﺖ را ﺑﺎ اﻧﻘﻼب اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ اﺷﺘﺒﺎه ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻗﺪرت اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژﯾﮏ و ﺳﺎزﻣﺎﻧﯽ ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﺧﻮد را ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد؛ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺷﺪن ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ دﻏﺪﻏﻪ دوﻟﺘﯽ ﺗﻠﻘﯽ ﻣﯽﺷﺪ، ﻧﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان وﻇﯿﻔﻪ ﺧﻮد ﮐﺎرﮔﺮان. ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﮐﻪ اﻧﻘﻼب را اﻧﺠﺎم داده ﺑﻮدﻧﺪ، ﺑﻪ ﻧﻔﻊ دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ. در روﺳﯿﻪ، ﺷﻌﺎر "ﺗﻤﺎم ﻗﺪرت ﺑﻪ ﺷﻮراﻫﺎ" ﺗﻮﺳﻂ ﺑﻠﺸﻮﯾﮏﻫﺎ ﺑﻪ دﻻﯾﻞ ﺗﺎﮐﺘﯿﮑﯽ و ﻓﺮﺻﺖﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﻣﻄﺮح ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، ﭘﺲ از ﺑﻪ ﻗﺪرت رﺳﯿﺪن، دوﻟﺖ ﺑﻠﺸﻮﯾﮏ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺷﻮروی را ﺑﺮای ﺗﺄﻣﯿﻦ ﺣﮑﻮﻣﺖ اﺳﺘﺒﺪادی ﺧﻮد ﺑﺮﭼﯿﺪ. ﺷﻮراﻫﺎی روﺳﯿﻪ ﻧﺸﺎن دادﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮی از ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﻮرا ﺑﻪ ﯾﮏ دﯾﮑﺘﺎﺗﻮری ﺣﺰﺑﯽ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ.

واﺿﺢ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮدﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﮐﺎرﮔﺮان ﺗﻀﻤﯿﻨﯽ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺳﯿﺎﺳﺖﻫﺎ و اﻗﺪاﻣﺎت ﻣﻐﺎﯾﺮ ﺑﺎ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ ﻧﯿﺴﺖ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، در اﯾﻦ ﺻﻮرت، آﻧﻬﺎ ﺗﻮﺳﻂ اﺷﮑﺎل ﺳﻨﺘﯽ ﯾﺎ ﺟﺪﯾﺪ ﮐﻨﺘﺮل، ﺗﻮﺳﻂ ﻣﻘﺎﻣﺎت ﻗﺪﯾﻤﯽ ﯾﺎ ﺗﺎزه ﺗﺄﺳﯿﺲ، ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ. ﻣﮕﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﺟﻨﺒﺶﻫﺎی ﺧﻮدﺟﻮش، ﮐﻪ ﺑﻪ اﺷﮑﺎل ﺳﺎزﻣﺎﻧﯽ ﺧﻮدﻣﺨﺘﺎری ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ، ﮐﻨﺘﺮل ﺑﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ و از اﯾﻦ ﻃﺮﯾﻖ ﺑﺮ زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮد را کسب ﮐﻨﻨﺪ،[در غیر این صورت] آﻧﻬﺎ ﻣﺤﮑﻮم ﺑﻪ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪن دوﺑﺎره در ﮔﻤﻨﺎﻣﯽ ﺻﺮﻓﺎً ﺑﺎﻟﻘﻮه ﻫﺴﺘﻨﺪ. اﻟﺒﺘﻪ اﯾﻦ ﺑﺮای اﻗﻠﯿﺖ اﻧﻘﻼﺑﯿﻮن آﮔﺎه ﮐﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﻣﺒﺎرزات اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺟﺪﯾﺪ را دارﻧﺪ و ﺑﺮای آن آﻣﺎده ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ و ﺑﺮای اﯾﻦ ﻣﻨﻈﻮر ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻧﻘﺪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﻧﻘﺪ اﺑﺰارﻫﺎی ﻻزم ﺑﺮای ﭘﺎﯾﺎن دادن ﺑﻪ آن ﻧﯿﺰ ﻣﯽﭘﺮدازﻧﺪ، ﺻﺎدق ﻧﯿﺴﺖ.

اﯾﻦ اﻣﺮ، اﭘﻮزﯾﺴﯿﻮن ﭼﭗ درون ﺟﻨﺒﺶ ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺘﯽ را ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدﻫﺪ ﮐﻪ از اواﯾﻞ ﺳﺎل 1918 ﻇﻬﻮر ﮐﺮد و ﺧﻮد را ﻋﻠﯿﻪ ﻓﺮﺻﺖﻃﻠﺒﯽ ﺣﺰب ﺑﻠﺸﻮﯾﮏ در ﺗﻼش ﺑﺮای ﺗﻀﻤﯿﻦ وﺟﻮد دوﻟﺖ ﺑﻠﺸﻮﯾﮑﯽ ﺳﻮق داد. اﮔﺮﭼﻪ ﺗﺠﺮﺑﯿﺎت ﺑﺪ ﺑﺎ ﭘﺎرﻟﻤﺎﻧﺘﺎرﯾﺴﻢ ﺑﻮرژواﯾﯽ و روﯾﻪﻫﺎی ﻫﻤﮑﺎری ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ اﺗﺤﺎدﯾﻪﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی، ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖﻫﺎی ﻏﺮﺑﯽ را ﺑﻪ ﺿﺪ ﭘﺎرﻟﻤﺎﻧﺘﺎرﯾﺴﻢ و ﺿﺪ اﺗﺤﺎدﯾﻪﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی و در ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻣﯿﺎن ﺟﻨﺒﺶ ﺷﻮراﻫﺎ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﺮده ﺑﻮد، ﺑﻠﺸﻮﯾﮏﻫﺎ ﺑﺮ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺳﯿﺎﺳﺖﻫﺎ و ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﭘﺎرﻟﻤﺎﻧﺘﺎرﯾﺴﻢ و اﺗﺤﺎدﯾﻪﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی اﺻﺮار داﺷﺘﻨﺪ. اﺣﺰاب ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖ دﭼﺎر اﻧﺸﻌﺎب ﺷﺪﻧﺪ و ﺟﻨﺎح ﭼﭗ آﻧﻬﺎ از ﺑﯿﻦاﻟﻤﻠﻞ ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺘﯽ ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﺪ. ﺟﺰوه ﻟﻨﯿﻦ،«چپ روی، ﺑﯿﻤﺎری ﮐﻮدﮐﺎﻧﻪ ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﻢ» (1920) ﺑﺮای از ﺑﯿﻦ ﺑﺮدن ﻧﻔﻮذ ﭼﭗ در اروﭘﺎی ﻏﺮﺑﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ.

ﺑﻠﺸﻮﯾﮏﻫﺎ به اﻋﺘﺒﺎر ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺧﻮد و ﺑﺎ اﺑﺰارﻫﺎی ﻣﺎدی ﻣﻮﺟﻮد ﺑﺮای دوﻟﺖ ﺟﻬﺖ ﺗﺄﺛﯿﺮﮔﺬاری ﯾﺎ ﻧﺎﺑﻮدی ﺟﻨﺒﺶﻫﺎی اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ رﻗﯿﺐ، ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﻢ ﭼﭗ را ﺑﻪ اﻣﺮی ﺑﯽاﻫﻤﯿﺖ در ﻋﻤﻞ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﻨﻨﺪ. اﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ از ﺑﯿﻦ ﻧﺮﻓﺖ و ﺗﺎ ﺑﻪ اﻣﺮوز در ﮔﺮوهﻫﺎی ﮐﻮﭼﮏ در ﺗﻌﺪادی از ﮐﺸﻮرﻫﺎ ﺑﻪ ﺣﯿﺎت ﺧﻮد اداﻣﻪ داده اﺳﺖ. ﺑﺮای ﻣﺪﺗﯽ، ﺣﺘﯽ در اﯾﺎﻻت ﻣﺘﺤﺪه ﻧﯿﺰ ﻣﻄﺮح ﺷﺪ، ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻓﻘﺪان ﺷﺮاﯾﻂ اﻧﻘﻼﺑﯽ، ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﻢ را ﻣﺤﮑﻮم ﺑﻪ ابراز وﺟﻮد ﺻﺮﻓﺎً اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژﯾﮏ ﮐﺮد. ﺗﺸﮑﯿﻞ ﮔﺮوهﻫﺎی ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖﻫﺎی ﺷﻮراﯾﯽ ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر در اﯾﻨﺠﺎ در ﻃﻮل رﮐﻮد ﺑﺰرگ اﻣﮑﺎنﭘﺬﯾﺮ ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ رﺷﺪ ﺧﻮدﺟﻮش ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی ﺑﯿﮑﺎران و ﺷﻮراﻫﺎی ﺑﯿﮑﺎران ﺑﻮد.

ﺑﺎ ﻓﺮوﭘﺎﺷﯽ ﺟﻨﺒﺶ ﺑﯿﮑﺎران، ﮔﺮوه ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖﻫﺎی ﺷﻮراﯾﯽ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﺳﺎزﻣﺎن آﻣﻮزﺷﯽ ﺑﻪ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺧﻮد اداﻣﻪ دﻫﻨﺪ. اﻧﺸﻌﺎﺑﯽ در ﺣﺰب ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ ﺑﻪ ﻋﻀﻮﯾﺖ آﻧﻬﺎ اﻓﺰود و اﻧﺘﺸﺎر » ﻣﮑﺎﺗﺒﺎت ﺷﻮراﯾﯽ« را ﻣﻤﮑﻦ ﺳﺎﺧﺖ. در زﻣﺎن ﺗﺄﺳﯿﺲ ﮔﺮوه، ﻧﺎم ﻣﻮﻗﺖ »ﺣﺰب ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﺘﺤﺪ« را ﺑﺮﮔﺰﯾﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ زودی ﺑﻪ »ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖﻫﺎی ﺷﻮراﯾﯽ« ﺗﻐﯿﯿﺮ ﯾﺎﻓﺖ. ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ دﻟﯿﻞ ﻣﺎﻫﯿﺖ ﮔﺮوه و اﻫﺪاف آن ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ روﺷﻨﻔﮑﺮان را ﺑﻪ ﺻﻔﻮف ﺧﻮد ﺟﺬب ﮐﻨﺪ. ﺑﻪ اﺳﺘﺜﻨﺎی ﻣﻘﺎﻻت ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺷﺪه از ﻣﻨﺎﺑﻊ اروﭘﺎﯾﯽ، ﺗﻤﺎم ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪه در »ﻣﮑﺎﺗﺒﺎت ﺷﻮراﯾﯽ« ﺗﻮﺳﻂ ﮐﺎرﮔﺮان ﺷﺎﻏﻞ ﯾﺎ ﺑﯿﮑﺎر ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻣﻄﺎﻟﺐ اﻣﻀﺎ ﻧﻤﯽﺷﺪ زﯾﺮا ﺣﺘﯽ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ اﻓﺮاد ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ، ﻧﻈﺮات ﮔﺮوه را ﺑﯿﺎن ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ. اﻟﺒﺘﻪ ﭘﻮﻟﯽ ﺑﺮای ﭘﺮداﺧﺖ ﻫﺰﯾﻨﻪ ﭼﺎپ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ و ﻣﺠﻠﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻧﯿﺮوی ﮐﺎر داوﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﯽﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ اﻓﺰاﯾﺶ ﺗﻌﺪاد ﺧﻮاﻧﻨﺪﮔﺎن، ﮐﻪ ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ ﮐﺎﻫﺶ ﻋﻀﻮﯾﺖ در ﮔﺮوه ﺑﻮد، ﭼﺎپ ﻣﺠﻠﻪ ﻫﻢ ﻣﻤﮑﻦ و ﻫﻢ ﺿﺮوری ﺷﺪ. ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﮐﺎﻫﺶ اﻋﻀﺎ، ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد ﮐﻪ »ﻣﮑﺎﺗﺒﺎت ﺷﻮراﯾﯽ« ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻋﺚ رﺷﺪ ﺳﺎزﻣﺎن ﻧﺸﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻤﻼً ﭼﯿﺰی ﺑﯿﺶ از وﺳﯿﻠﻪای ﺑﺮای روﺷﻦ ﮐﺮدن اﯾﺪهﻫﺎی ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﻢ ﺷﻮراﯾﯽ ﻧﺒﻮد. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ، ﺗﺼﻤﯿﻢ به ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﺎم ﺑﻪ »ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﻢ زﻧﺪه« ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، در ﻧﻬﺎﯾﺖ، اﻓﻮل ﮐﻠﯽ رادﯾﮑﺎﻟﯿﺴﻢ ﻧﺎﺷﯽ از ورود آﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ دوم، ﻧﺎم »ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﻢ زﻧﺪه« را ﺗﺎ ﺣﺪودی ﻣﺘﻈﺎﻫﺮاﻧﻪ و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻣﺎﻧﻌﯽ در ﺟﺴﺘﺠﻮی ﺗﯿﺮاژ ﮔﺴﺘﺮدهﺗﺮ ﺟﻠﻮه داد. ﻧﺎم آن ﺑﻪ »ﻣﻘﺎﻻت ﺟﺪﯾﺪ« ﺗﻐﯿﯿﺮ ﯾﺎﻓﺖ، اﻣﺎ اﯾﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻣﻮرد اﻧﺘﻈﺎر را ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻧﺪاﺷﺖ. ﭘﺲ از ﭼﻨﺪ ﺷﻤﺎره، ﻣﺸﺨﺺ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻌﺪاد ﮐﺎﻓﯽ ﻣﺸﺘﺮك ﺑﺮای ﺗﺄﻣﯿﻦ ﻣﺎﻟﯽ ﻣﺠﻠﻪ در دﺳﺘﺮس ﻧﯿﺴﺖ.

در ﻃﻮل ﺣﯿﺎت »ﻣﮑﺎﺗﺒﺎت ﺷﻮرای ﺑﯿﻦاﻟﻤﻠﻠﯽ« ﻫﯿﭻ ﺗﻼﺷﯽ ﺑﺮای ﺳﺎدهﺳﺎزی ﺳﺒﮏ ﯾﺎ ﻣﺤﺘﻮای آن ﺑﺮای ﮐﺎرﮔﺮان ﮐﻢﺗﺤﺼﯿﻞﺗﺮ ﺻﻮرت ﻧﮕﺮﻓﺖ. ﻫﺪف، ارﺗﻘﺎی ﺳﻄﺢ درك آﻧﻬﺎ و آﺷﻨﺎ ﮐﺮدن آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﭘﯿﭽﯿﺪﮔﯽﻫﺎی ﻣﺴﺎﺋﻞ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، اﻗﺘﺼﺎدی و ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺑﻮد. اﯾﻦ ﻣﺠﻠﻪ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺑﺮای ﮐﺎرﮔﺮان از ﻧﻈﺮ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ و ﺑﺮای ﺧﻮد ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖﻫﺎی ﺷﻮراﯾﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ ﺗﺎ داﻧﺶ ﺟﻤﻌﯽ ﮔﺮوه را ﺑﻬﺒﻮد ﺑﺨﺸﺪ. اﯾﻦ ﻣﺠﻠﻪ، ﻣﺤﻔﻠﯽ ﺑﺮای ﺑﺤﺚ و ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺑﻮد، ﻓﺎرغ از ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ دﯾﺪﮔﺎه ﺟﺰﻣﯽ ﺧﺎص، و ﭘﺬﯾﺮای اﯾﺪهﻫﺎی ﺟﺪﯾﺪی ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺪودی ﺑﻪ ﺟﻨﺒﺶ ﺷﻮراﻫﺎ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﻮدﻧﺪ. اﯾﻦ ﻣﺠﻠﻪ در ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ از ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﺎن ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮔﺮوه ﻣﺮﺗﺒﻂ ﻧﺒﻮدﻧﺪ، ﮐﻤﮏ ﺑﮕﯿﺮد. و اﻟﺒﺘﻪ، آﺛﺎر ﺑﺮﺧﯽ از اﻓﺮاد داﻧﺸﮕﺎﻫﯽ را ﻧﯿﺰ در اﺧﺘﯿﺎر داﺷﺖ، ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل آﻧﺘﻮن ﭘﺎﻧﻪﮐﻮك )ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﺎم ﻣﺴﺘﻌﺎر ﺟﯽ. ﻫﺎرﭘﺮ ﻣﯽﻧﻮﺷﺖ(، از ﻣﺪاﻓﻌﺎن ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی از ﻫﻤﺎن آﻏﺎز. دﯾﮕﺮان، ﻣﺎﻧﻨﺪ اﺗﻮ روﻟﻪ، در ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی در اﻧﻘﻼب آﻟﻤﺎن ﻓﻌﺎل ﺑﻮدﻧﺪ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، ﮐﺎرل ﮐُﺮش ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﺗﺮﯾﻦ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه داﻧﺸﮕﺎﻫﯽ »ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﻢ زﻧﺪه« و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻧﻈﺮﯾﻪﭘﺮداز ﺟﻨﺒﺶ ﺷﻮرایی ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ.

از آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﯿﮑﺎری در ﻣﻘﯿﺎس ﺑﺰرگ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﺟﻨﺒﻪ ﺳﺎلﻫﺎی رﮐﻮد ﺑﺰرگ ﺑﻮد، در »ﻣﮑﺎﺗﺒﺎت ﺷﻮراﯾﯽ« ﺗﻮﺟﻪ وﯾﮋه ای ﺑﻪ آن ﺷﺪ - ﺑﻪ وﯾﮋه در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی ﺧﻮدﯾﺎری و اﻗﺪاﻣﺎت ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ در ﮐﺎﻫﺶ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽﻫﺎی ﺑﯿﮑﺎران داﺷﺘﻨﺪ. در ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع، ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﺧﺎص، اﻣﺎ ﺑﻪ دﻻﯾﻞ ﮐﻠﯽ، ﻧﮕﺮاﻧﯽ زﯾﺎدی در ﻣﻮرد ﺗﻀﺎدﻫﺎی ذاﺗﯽ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری و آﺷﮑﺎر ﺷﺪن آﻧﻬﺎ در ﺟﺮﯾﺎن ﺗﻮﺳﻌﻪ آن وﺟﻮد داﺷﺖ. ﻣﺎﻫﯿﺖ ﺑﺤﺮان ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری ﺑﺎ ﺷﺪت ﺑﯿﺸﺘﺮی و در ﺳﻄﺢ ﻧﻈﺮی ﺑﺎﻻﺗﺮی ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻً در ﻧﺸﺮﯾﺎت ﮐﺎرﮔﺮی راﯾﺞ اﺳﺖ، ﻣﻮرد ﺑﺤﺚ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ و ﺷﺎﻣﻞ ﺟﺪﯾﺪﺗﺮﯾﻦ ﺗﻔﺎﺳﯿﺮ ﻧﻈﺮﯾﻪ اﻗﺘﺼﺎدی ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﺘﯽ و ﮐﺎرﺑﺮد آن در ﺷﺮاﯾﻂ ﺣﺎﮐﻢ ﻧﯿﺰ ﻣﯽﺷﺪ. ﻣﻘﺎﻻت ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع اﺧﺘﺼﺎص داده ﺷﺪه اﻧﺪ، ﺣﺘﯽ اﻣﺮوز ﻧﯿﺰ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺴﯿﺎر ارزﺷﻤﻨﺪ اﺳﺖ، زﯾﺮا ﻧﻪ واﻗﻌﯿﺖ  و نه اعتبارﺧﻮد را از دﺳﺖ نداده اﻧﺪ.

از ﻧﻈﺮ ﺳﯿﺎﺳﯽ، ﻣﻮج ﻓﺰاﯾﻨﺪه ﻓﺎﺷﯿﺴﻢ و ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻗﻄﻌﯿﺖ ﯾﮏ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺟﺪﯾﺪ، ﺑﺨﺶ ﻋﻤﺪه ای از ﻣﮑﺎﺗﺒﺎت ﺷﻮراﯾﯽ را اﺷﻐﺎل ﮐﺮد - ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺻﺤﻨﻪ اروﭘﺎ، ﺑﻠﮑﻪ در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ ارﺗﺒﺎﻃﺎت ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ آن ﺑﺎ آﺳﯿﺎ و اﯾﺎﻻت ﻣﺘﺤﺪه. از ﻫﻤﺎن آﻏﺎز، "ﻧﺎﺳﯿﻮﻧﺎل ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ" آﻟﻤﺎن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان آﻣﺎدهﺳﺎزی ﺑﺮای ﺟﻨﮕﯽ ﺑﺮای ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻣﺠﺪد ﻗﺪرت اﻗﺘﺼﺎدی در ﻣﻘﯿﺎس ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری آﻟﻤﺎن ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ. واﮐﻨﺶﻫﺎﺑﻪ اﻣﭙﺮﯾﺎﻟﯿﺴﻢ ﻓﺎﺷﯿﺴﺘﯽ ﺑﻪ ﻃﻮر ﯾﮑﺴﺎن ﺗﻮﺳﻂ ﻣﻨﺎﻓﻊ رﻗﺎﺑﺘﯽ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻣﯽﺷﺪ. ﻓﺎﺷﯿﺴﻢ و ﺟﻨﮓ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان عاملی ﻋﻠﯿﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ﺑﯿﻦاﻟﻤﻠﻠﯽ ﺗﻠﻘﯽ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ، زﯾﺮا ﻫﺮ دو ﺗﻼش ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ ﺑﺤﺮان را ﺑﺎ اﺑﺰارﻫﺎی ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری ﺣﻞ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری را ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﻠﯽ ﺣﻔﻆ نمایند.

ﺟﻨﮓ داﺧﻠﯽ ﺿﺪ ﻓﺎﺷﯿﺴﺘﯽ در اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ، ﮐﻪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ زﻣﯿﻨﻪﺳﺎز ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ دوم ﺷﺪ، ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖﻫﺎی ﺷﻮراﯾﯽ را ﺑﻪ ﻃﻮر ﻃﺒﯿﻌﯽ - ﻋﻠﯿﺮﻏﻢ ﺟﻬﺖﮔﯿﺮی ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﺘﯽﺷﺎن - در ﮐﻨﺎر آﻧﺎرﮐﻮ-ﺳﻨﺪﯾﮑﺎﻟﯿﺴﺖﻫﺎ ﻗﺮار داد، اﮔﺮﭼﻪ ﺷﺮاﯾﻂ، آﻧﺎرﮐﻮ-ﺳﻨﺪﯾﮑﺎﻟﯿﺴﺖﻫﺎ را ﻣﺠﺒﻮر ﮐﺮد ﺗﺎ اﺻﻮل ﺧﻮد را ﻓﺪای ﻣﺒﺎرزه ﻃﻮﻻﻧﯽ ﻋﻠﯿﻪ دﺷﻤﻦ ﻣﺸﺘﺮك ﻓﺎﺷﯿﺴﺘﯽ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﻘﺎﻻت اﺧﺘﺼﺎص داده ﺷﺪه ﺑﻪ ﺟﻨﮓ داﺧﻠﯽ ﻣﺎﻫﯿﺘﯽ اﻧﺘﻘﺎدی داﺷﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ از درﺟﻪ ﺑﺎﻻﯾﯽ از ﺑﯽﻃﺮﻓﯽ ﺑﺮﺧﻮردار ﺑﻮدﻧﺪ، ﮐﻪ ﺷﮑﺴﺖ ﺿﺪ ﻓﺎﺷﯿﺴﻢ - ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﺟﻨﺒﺶ ﺻﺮﻓﺎً ﺳﯿﺎﺳﯽ - را آﺷﮑﺎرﺗﺮ ﻣﯽﮐﺮد. ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﺒﺎرزات ﺳﯿﺎﺳﯽ-ﻧﻈﺎﻣﯽ، ﻣﺪاﺧﻼت ﺧﺎرﺟﯽ و اﺻﻄﮑﺎكﻫﺎی درون اردوﮔﺎه ﺿﺪ ﻓﺎﺷﯿﺴﺘﯽ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻓﯽ ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﺷﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮی ﺑﻪ اﺷﺘﺮاﮐﯽﺳﺎزی ﮐﻮﺗﺎهﻣﺪت ﺻﻨﻌﺖ و ﮐﺸﺎورزی در ﻣﺮاﮐﺰ ﺗﺤﺖ ﺳﻠﻄﻪ آﻧﺎرﺷﯿﺴﺖﻫﺎ در اﺳﭙﺎﻧﯿﺎی اﻧﻘﻼﺑﯽ ﻣﻌﻄﻮف ﺷﺪ.

ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ در ادﺑﯿﺎت ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ ﻗﺮن ﻧﻮزدﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪ اﻗﺘﺼﺎد ﺟﻤﻌﯽ ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ، اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ از ﻧﻈﺮ ﻣﻠﯽ ﮐﺮدن ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺗﻮﻟﯿﺪی و ﮐﻨﺘﺮل دوﻟﺖ ﺑﺮ ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﺗﻮزﯾﻊ ﺑﻮده اﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ اﻧﻘﻼب روﺳﯿﻪ اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ اﻫﻤﯿﺖ واﻗﻌﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮد، اﮔﺮﭼﻪ ﺷﺮاﯾﻂ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ-اﻗﺘﺼﺎدی در روﺳﯿﻪ ﭼﯿﺰی ﺑﯿﺶ از ﯾﮏ اﻗﺘﺼﺎد ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮل دوﻟﺖ را ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻣﻘﻮﻻت اﻗﺘﺼﺎدی اﺳﺎﺳﯽ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ را ﺣﻔﻆ ﻣﯽﮐﺮد، ﻣﺠﺎز ﻧﻤﯽداﻧﺴﺖ؛اﯾﻦ ﺳﯿﺴﺘﻢ را ﻣﯽﺗﻮان ﺑﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ وﺟﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری دوﻟﺘﯽ ﺗﻮﺻﯿﻒ ﮐﺮد. ﻋﻠﯿﺮﻏﻢ ﺗﻔﺎوتﻫﺎی آن ﺑﺎ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری ﻗﺪﯾﻢ، ﺗﺎ آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ﻣﺮﺑﻮط ﻣﯽﺷﺪ، ﺻﺮﻓﺎً ﺳﯿﺴﺘﻢ دﯾﮕﺮی از اﺳﺘﺜﻤﺎر ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری ﺑﻮد. ﺟﻨﺒﺶ ﺷﻮراﯾﯽ، اﻗﺘﺼﺎد ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰی ﺷﺪه ﺧﻮد را ﻧﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ اﻗﺘﺼﺎد ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ و ﻧﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﮔﺬار ﺑﻪ ﭼﻨﯿﻦ اﻗﺘﺼﺎدی ﺑﻪ رﺳﻤﯿﺖ ﻧﺸﻨﺎﺧﺖ و ﻧﻪ ﺻﺮﻓﺎً ﺑﺎ ﻣﺤﮑﻮم ﮐﺮدن، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﻔﻬﻮم ﺧﻮد از ﯾﮏ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ اﻧﺠﻤﻦ آزاد از ﺗﻮﻟﯿﺪﮐﻨﻨﺪﮔﺎن ﮐﻪ ﺑﺮ ﺗﻤﺎم ﻗﺪرت ﺗﺼﻤﯿﻢﮔﯿﺮی ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﺗﻮزﯾﻊ ﺗﺴﻠﻂ ﮐﺎﻣﻞ دارﻧﺪ، ﺑﺎ آن ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮد.

ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ ﺗﮑﺮاری در »ﻣﮑﺎﺗﺒﺎت ﺷﻮراﯾﯽ« و »ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﻢ زﻧﺪه« ﺑﻮد، زﯾﺮا ﭘﺮﺳﺶﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻄﺮح ﻣﯽﮐﺮد ﻧﻪ ﺑﺎ اﺷﺘﺮاﮐﯽﺳﺎزی ﻣﺤﻠﯽ اﺳﭙﺎﻧﯿﺎی ﻋﻘﺐﻣﺎﻧﺪه از ﻧﻈﺮ اﻗﺘﺼﺎدی و ﻧﻪ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰی ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ دوﻟﺘﯽ در روﺳﯿﻪای ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن اﻧﺪازه از ﻧﻈﺮ اﻗﺘﺼﺎدی ﻋﻘﺐﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد، ﻗﺎﺑﻞ ﭘﺎﺳﺦ ﻧﺒﻮدﻧﺪ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، ﺑﻪﻃﻮرﮐﻠﯽ، ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری دوﻟﺘﯽ روﺳﯿﻪ ﯾﺎ ﺑﻪﻋﻨﻮان ﺗﺤﻘﻖ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ - ﯾﺎ در ﻫﺮ ﺻﻮرت، ﺑﻪﻋﻨﻮان راﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ آن ﻣﻨﺘﻬﯽ ﻣﯽﺷﻮد - ﻣﻮرد ﺳﻮﮔﻮاری ﯾﺎ ﺗﺠﻠﯿﻞ ﻗﺮار ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ و اﯾﻦ ﺗﻮﻫﻢ، اﮔﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ دوﻟﺖ روﺳﯿﻪ ﮐﻤﮏ ﻣﯽﮐﺮد، اﻣﺎ ﺑﺮای ﺟﻨﺒﺶ ﮐﺎرﮔﺮی ﺑﯿﻦاﻟﻤﻠﻠﯽ ﻣﻀﺮ ﺑﻮد. وﻇﯿﻔﻪ ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﻢ ﺷﻮراﯾﯽ، از ﻃﺮﯾﻖ اﻧﺘﺸﺎرات ﺧﻮد، ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﻧﺎﺑﻮدی اﯾﻦ ﺗﻮﻫﻢ ﺑﻮد. دﯾﮕﺮ ﻧﯿﺎزی ﻓﻮری ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﻧﺒﻮد. ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﭘﯿﺶ از اﯾﻦ، از ﻃﺮﯾﻖ اﻋﻤﺎل ﺧﻮد، وﯾﮋﮔﯽ ﻏﯿﺮ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ ﺧﻮد را ﻧﺸﺎن داده ﺑﻮد و اﮐﻨﻮن در ﺣﺎل ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻦ اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژی ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ ﺧﻮد ﻧﯿﺰ ﺑﻮد. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، اﯾﻦ اﻣﺮ ﺑﻪ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎی ﺿﺪاﻧﻘﻼﺑﯽ ﺑﻠﺸﻮﯾﺴﻢ ﺑﯿﻦاﻟﻤﻠﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن اﻧﺪازه ﺿﺪاﻧﻘﻼﺑﯽ ﺑﻮدﻧﺪ، ﻫﺎﻟﻪای ﺑﯽدﻟﯿﻞ ﺑﺨﺸﯿﺪ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، ﻓﻀﺎی زﯾﺎدی ﺑﻪ ﺗﺤﻠﯿﻞﻫﺎی ﻧﻈﺮی و ﻋﻤﻠﯽ ﺑﻠﺸﻮﯾﺴﻢ اﺧﺘﺼﺎص داده ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﻪ اوﻟﯿﻦ ﻣﻨﺘﻘﺪان آن، ﻣﺎﻧﻨﺪ رزا ﻟﻮﮐﺰاﻣﺒﻮرگ، ﺑﺎزﻣﯽﮔﺸﺖ و اﯾﻦ اﻧﺘﻘﺎد را [کمونیسم شورایی] ﺑﺎ دﻧﺒﺎل ﮐﺮدن ﺗﺎرﯾﺦ ﺑﻠﺸﻮﯾﺴﻢ ﺗﺎ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ دوم ﻣﻄﺮح ﻣﯽﮐﺮد. اﯾﻦ اﻧﺘﻘﺎد ﻓﺮاﮔﯿﺮ، ﻓﻠﺴﻔﯽ، ﺳﯿﺎﺳﯽ، اﻗﺘﺼﺎدی و ﺳﺎزﻣﺎﻧﯽ ﺑﻮد و در ﻫﻤﺎن اواﯾﻞ ﭼﯿﺰی را ﺑﯿﺎن ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺪتﻫﺎ ﺑﻌﺪ، ﺑﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮔﺴﺘﺮدهﺗﺮی از ﻣﺎﻫﯿﺖ واﻗﻌﯽ ﺑﻠﺸﻮﯾﺴﻢ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ. اﻧﺘﻘﺎد از ﺟﻨﺒﺶ ﮐﺎرﮔﺮی ﻗﺪﯾﻤﯽ، ﭼﻪ در ﺗﺎﮐﺘﯿﮏﻫﺎی اﺻﻼحﻃﻠﺒﺎﻧﻪ و ﭼﻪ در ﺗﺎﮐﺘﯿﮏﻫﺎی اﻧﻘﻼﺑﯽ، ﺗﻤﺎم ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﮑﺎﺗﺒﺎت ﺷﻮراﯾﯽ را در ﺑﺮ ﻧﻤﯽﮔﺮﻓﺖ. ﺑﺴﯿﺎری از ﻣﻘﺎﻻت و ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎی آن ﺑﻪ ﻣﺴﺎﺋﻠﯽ ﺑﺎ ﻣﺎﻫﯿﺖ ﻋﻠﻤﯽ و ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ ﻋﻤﻮﻣﯽﺗﺮ ﻣﯽﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ، از ﻣﺴﺎﺋﻞ رواﻧﺸﻨﺎﺳﯽ، ﺟﺎﻣﻌﻪﺷﻨﺎﺳﯽ و ادﺑﯿﺎت ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﻣﻮاردی ﻣﺎﻧﻨﺪ ژﺋﻮﭘﻠﯿﺘﯿﮏ، ﻧﺎﺳﯿﻮﻧﺎﻟﯿﺴﻢ و اﻣﭙﺮﯾﺎﻟﯿﺴﻢ. ﺗﻌﺪاد ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﯽ از اﯾﻦ ﻣﻘﺎﻻت ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺪاوم ﺗﻮﺳﻂ ﻧﺸﺮﯾﺎت دﯾﮕﺮ ﺗﺠﺪﯾﺪ ﭼﺎپ ﺷﺪه اﻧﺪ و ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ماتریالی ﺑﺮای آﺛﺎر ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﺎن ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻪ ﮐﺎر رﻓﺘﻪاﻧﺪ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، ﺑﺮای ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﭘﺲ از ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ دوم، ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ اﯾﺪهﻫﺎی ﻣﻄﺮح ﺷﺪه در ﻧﺸﺮﯾﺎت ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﻢ ﺷﻮراﯾﯽ ﮐﺎﻣﻼً از ﺑﯿﻦ رﻓﺘﻪاﻧﺪ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، از آن زﻣﺎن، ﻋﻼﻗﻪی ﺟﺪﯾﺪی ﺑﻪ ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی، ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪی ﺑﯿﻦاﻟﻤﻠﻠﯽ ﺑﺰرﮔﯽ را ﺑﻪ وﺟﻮد آورده اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع و ﺗﺎرﯾﺨﭽﻪی آن اﺧﺘﺼﺎص دارد. اﯾﻦ ﻋﻼﻗﻪی ﺟﺪﯾﺪ ﺑﺪون ﺷﮏ ﺑﺎ ﻧﻬﺎدﯾﻨﻪ ﺷﺪن ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی، ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﺎن ﮐﺎرﮔﺮان و ﮐﻤﯿﺘﻪﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی در ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺗﻤﺎم »ﻣﻠﺖﻫﺎی اروﭘﺎی ﻏﺮﺑﯽ«، ﺗﻮﺳﻂ ﺷﻮراﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﻧﺴﺒﺘﺎً ﺿﻌﯿﻒ در »ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﻢ ﺑﺎزار« ﯾﻮﮔﺴﻼوی، و در آﺧﺮ، اﻣﺎ ﻧﻪ ﮐﻢاﻫﻤﯿﺖﺗﺮ، ﺑﺎ ﻇﻬﻮر آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی اﻧﻘﻼﺑﯽ در ﺗﺤﻮﻻت اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ اﺧﯿﺮ در ﻟﻬﺴﺘﺎن و ﻣﺠﺎرﺳﺘﺎن »ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖ« ﺗﻘﻮﯾﺖ ﺷﺪه اﺳﺖ. ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ وﺿﻌﯿﺖ، اﯾﻦ ﭼﺎپ ﻣﺠﺪد از «مﮑﺎﺗﺒﺎت ﺷﻮرای ﺑﯿﻦاﻟﻤﻠﻠﯽ« و ﺟﺎﻧﺸﯿﻨﺎن آن ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ از ﻧﻈﺮ ﺗﺎرﯾﺨﯽ ﺟﺎﻟﺐ ﺗﻮﺟﻪ اﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺗﺎ ﺣﺪودی ﺑﺮ ﭘﺘﺎﻧﺴﯿﻞﻫﺎی ﺟﻨﺒﺶ ﮐﺎرﮔﺮی آﯾﻨﺪه ﭘﺮﺗﻮی ﺑﯿﻔﮑﻨﺪ.

پل ﻣاﺘﯿﮏ،ﮐﻤﺒﺮﯾﺞ، ﻣﺎﺳﺎﭼﻮﺳﺖ، 1969

[1] ﻧﺸﺮﯾﺎت رادﯾﮑﺎل در آﻣﺮﯾﮑﺎ، 1950-1890 ، ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪه ﺗﻮﺳﻂ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ داﻧﺸﮕﺎه ﯾﯿﻞ، 1964، ﺑﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﻧﻘﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖﻫﺎی ﺷﻮراﯾﯽ »ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﺣﺰب ﺑﺰرﮔﯽ واﺑﺴﺘﻪ ﻧﺒﻮدﻧﺪ« و »اﮐﺜﺮﯾﺖ ﻗﺮﯾﺐ ﺑﻪ اﺗﻔﺎق اﻋﻀﺎی آن، اﻋﻀﺎی ﺳﺎﺑﻖ ﺣﺰب ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺖ ﮐﺎرﮔﺮی آﻟﻤﺎن ﺑﻮدﻧﺪ .« ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﻢ ﺷﻮراﯾﯽ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ اوﻟﯿﻦ اﺣﺰاب ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖ اروﭘﺎی ﻏﺮﺑﯽ ﺑﻮد، ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ اﺣﺰاﺑﯽ از ﻧﻮع ﻟﻨﯿﻨﯿﺴﺘﯽ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ در ﺑﯿﻦاﻟﻤﻠﻞ ﺳﻮم ﺟﺎی ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ. در ﻣﻮرد ﮔﺮوه آﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ، ﻫﯿﭻ ﯾﮏ از اﻋﻀﺎی آن ﺑﻪ ﺣﺰب ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺖ ﮐﺎرﮔﺮی آﻟﻤﺎن ﺗﻌﻠﻖ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ، ﺣﺰﺑﯽ ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻌﯽ ﺑﯿﻦ ﺳﻮﺳﯿﺎل دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ و ﺑﻠﺸﻮﯾﺴﻢ داﺷﺖ. ﻣﻌﺪود آﻟﻤﺎﻧﯽﻫﺎی ﮔﺮوه آﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ از ﺟﻨﺒﺶ ﺷﻮراﯾﯽ آﻟﻤﺎن ﺑﻮدﻧﺪ. اﮐﺜﺮﯾﺖ ﻗﺮﯾﺐ ﺑﻪ اﺗﻔﺎق ﮐﺎرﮔﺮان ﺑﻮﻣﯽ ﺑﻮدﻧﺪ و ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﭘﯿﺸﯿﻨﻪ ﺳﯿﺎﺳﯽ داﺷﺘﻨﺪ ﯾﺎ از ﮐﺎرﮔﺮان ﺻﻨﻌﺘﯽ ﺟﻬﺎن ﯾﺎ از ﺟﻨﺎح ﭼﭗ ﺣﺰب ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ ﺑﻮدﻧﺪ - »آﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽﺗﺮﯾﻦ« ﮔﺮوه از ﺳﻪ ﮔﺮوه ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای ﭘﺬﯾﺮش روﺳﯿﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺣﺰب ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖ »رﺳﻤﯽ« رﻗﺎﺑﺖ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ.