بیانیه به مناسبت ۸ مارس (روز جهانی زن)

ایستاده بر شانه‌های تاریخ؛ از جنبش مهسا تا خیزش خونین دی ۱۴۰۴

خطاب به وجدان‌های بیدار، تشکل‌های مستقل و مردم ایران

۸ مارس امسال در شرایطی فرا می‌رسد که ایران، کانون تپنده‌ی یکی از رادیکال‌ترین جنبش‌های رهایی‌بخش قرن حاضر است. ما در حالی یاد این روز را گرامی می‌داریم که خیابان‌های ایران هنوز بوی ایستادگی می‌دهند و نام «زن ایرانی» در سراسر جهان به نماد درهم‌شکستن زنجیرهای استبداد و ارتجاع بدل گشته است.

ارتجاع مذهبی با هدف گرفتن بدیهی‌ترین حقوق زنان (از حق پوشش تا حق اشتغال و مشارکت سیاسی)، سال‌هاست که آپارتاید جنسیتی را ترویج می‌کند. اما امروز، صف‌بندی‌ها شفاف‌تر از همیشه است:

در یک سو، دستگاه سرکوب و تفکر زن‌ستیز قرار دارد.در سوی دیگر، جبهه‌ی متحدی از زنان، کارگران، دانشجویان و اقلیت‌های تحت ستم به پا خاسته اند که به چیزی کمتر از نابودي قطعی ارتجاع و استقرار نظامی مبتنی بر دموکراسی و آزادی و دموکراسی و آزادی کامل جان و تن، رضایت نمی‌دهند.

زنان ایران نه تنها بخش جدایی‌ناپذیر، بلکه نیروی محرکه و قلب جنبش‌های اعتراضی در دوران معاصر هستند. جنبش «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱، نقطه عطفی بود که در آن زنان با شکستن تابوهای کهن، پیش‌قراول و پرچمدار تغییری بنیادین شدند. این جنبش فراتر از یک اعتراض، بازتعریف کرامت انسانی در برابر دیدگاه‌های زن‌ستیز بود که لرزه بر اندام ساختارهای فرسوده ،ضدزن و ارتجاعی انداخت.

تاریخ همچنین شهادت خواهد داد که در خیزش جاری در دی‌ماه ۱۴۰۴، زنان بار دیگر با نثار خون خود، پرچم انقلاب را افراشته نگه داشتند و مصداق سرخ ایستادگی در برابر دشمنان تا به دندان مسلح مردم ایران شدند. حضور بی‌باکانه در میانه میدان و در تقابل مستقیم با سرکوب آدمکشان رژیم اسلامی، نشان داد که اراده‌ی نیل به آزادی، با هیچ ابزار قهری عقب‌نشینی نخواهد کرد. خیزش دی‌ماه ۱۴۰۴ بار دیگر ثابت کرد که شعله‌های زیر خاکستر، با هیچ سرکوبی خاموش نمی‌شوند. در این ماه، شاهد بودیم که زنان چگونه در صفوف مقدم اعتراضات، در برابر تیر و تبر ایستادند.مصداق بارز این فداکاری، جان‌فشانی زنانی است که در محلات، دانشگاه‌ها و خیابان، با خون خود از حق حاکمیت مردم بر سرنوشت‌شان دفاع کردند.ایستادگی زنان زندانی سیاسی که از پشت دیوارهای بلند نیز بانگ آزادی سر می‌دهند، گواهی بر شکست‌ناپذیری این اراده است. خون‌های پاکی که در این مسیر نثار شد، پیوند زنان را با آرمان رهایی ناگسستنی کرد. ما یاد تمام زنانی که در این مسیر جان باختند و یا در بند ارتجاع هستند را گرامی می‌داریم؛ آنان که اثبات کردند مبارزه نه یک انتخاب، بلکه تنها راه بقای انسانی است.

دیدگاه ما برای رهایی، بر بنیاد سازمان‌یابی شورایی و خرد جمعی استوار است. ما معتقدیم:

مبارزه‌ی امروز زنان ایران، تنها برای مطالبات صنفى نیست؛ بلکه پیکاری تمام‌عیار علیه ارتجاع مذهبی و ساختارهای ضد زن است. این اراده‌ی جمعی تا فروریختن آخرین دیوارهای تبعیض و رسیدن به جامعه‌ای مبتنی بر عدالت و برابری، از پای نخواهد نشست.زن ایرانی امروز، پرچمدار انقلابی است که بر ویرانه‌های استبداد، بنای آزادی و انسانیت را استوار خواهد کرد.مبارزه با ارتجاع مذهبی ضد زن، پیوندی ناگسستنی با مبارزه علیه ستم طبقاتی و ساختارهای ناعادلانه دارد.نابودی قطعی این تفکر قرون‌وسطایی تنها با همبستگی لایه‌های مختلف جامعه—از کارخانه و دانشگاه تا محلات—ممکن خواهد بود.حق تعیین سرنوشت و مالکیت بر بدن، حقوقی غیرقابل‌معامله هستند که تنها در سایه یک حاکمیت شورایی،سکولار و دموکراتیک محقق می‌شوند.

ما به عنوان بخشی از بدنه تشکیلاتی و شورایی ایران، در این روز جهانی اعلام می‌داریم که این مبارزه تا نابودی کامل ساختارهای تبعیض‌آمیز،ضدزن و ارتجاعی ادامه خواهد داشت. خون‌های ریخته شده در دی ۱۴۰۴، بذرهای آگاهی هستند که در فردای پیروزی، درختی تنومند از عدالت و برابری را ثمر خواهند داد.

زن ایرانی امروز، نه یک قربانی، بلکه معمارِ فردایی است که در آن «آزادی» نه یک رویا، بلکه واقعیتِ جاری زندگی خواهد بود.

پیروز باد همبستگی سراسری زنان ایران!

زنده و جاوید باد یاد همه جان‌باختگان و جاویدنامان راه آزادی!

گرایش کمونیسم شورایی

۱۷ اسفند ۱۴۰۴ / ۸ مارس ۲۰۲۶