(آنتون پانه کوک)ﺳﻢ ﻣﺎس

در ﺑﺎب ﻧﺎﺗﻮاﻧﯽ ﮔﺮوهﻫﺎی اﻧﻘﻼﺑﯽ

1939 ﻣﯿﻼدی

ﻣﻨﺒﻊ: ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﻢ زﻧﺪه،  ﺟﻠﺪ 4 ﺷﻤﺎره 7، ژوﺋﻦ 1939، ﺻﻔﺤﺎت 220-216؛ ﺑﺮﮔﺮدان ﺑﻪ ﻓﺎرﺳﯽ: آرﻣﺎن ﺟﻤﻬﻮر

. 1

ﺗﻔﺎوت ﺑﯿﻦ ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی رادﯾﮑﺎل و ﺗﻮدهﻫﺎی وﺳﯿﻊ ﻣﺮدم ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺗﻔﺎوت در اﻫﺪاف ﻇﺎﻫﺮ ﻣﯽﺷﻮد. اوﻟﯽ ﻇﺎﻫﺮاً ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺳﺮﻧﮕﻮﻧﯽ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری اﺳﺖ؛ ﺗﻮدهﻫﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺣﻔﻆ اﺳﺘﺎﻧﺪاردﻫﺎی زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮد در ﭼﺎرﭼﻮب ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮوهﻫﺎی اﻧﻘﻼﺑﯽ ﺑﺮای ﻟﻐﻮ ﻣﺎﻟﮑﯿﺖ ﺧﺼﻮﺻﯽ ﺗﺒﻠﯿﻎ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ؛ ﻣﺮدم، ﮐﻪ ﺗﻮده ﻧﺎﻣﯿﺪه ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ، ﯾﺎ ﻣﺎﻟﮏ ﺗﮑﻪﻫﺎﯾﯽ از ﻣﺎﻟﮑﯿﺖ ﺧﺼﻮﺻﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﯾﺎ اﻣﯿﺪوارﻧﺪ روزی ﻣﺎﻟﮏ آﻧﻬﺎ ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ذﻫﻨﯿﺖ ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺘﯽ ﺑﺮای رﯾﺸﻪﮐﻦ ﮐﺮدن ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺳﻮد؛ ﺗﻮدهﻫﺎ، ﺑﺎ ذﻫﻨﯿﺖ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری، از ﺣﻖ ﮐﺎرﻓﺮﻣﺎﯾﺎن ﺑﺮای »ﺳﻮد ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ« ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ اﮐﺜﺮﯾﺖ ﻧﺴﺒﺘﺎً ﺑﺰرﮔﯽ از ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ آﻣﺮﯾﮑﺎ ﺷﺮاﯾﻂ زﻧﺪﮔﯽای را ﮐﻪ ﺑﻪ آن ﻋﺎدت ﮐﺮدهاﻧﺪ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻨﺪ و ﻓﺮاﻏﺖ دﻧﺒﺎل ﮐﺮدن ﻋﻼﯾﻖ ﺧﻮد، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﯿﺴﺒﺎل و ﺳﯿﻨﻤﺎ را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻋﻤﻮﻣﺎً راﺿﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ و از ﺳﯿﺴﺘﻤﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﭼﯿﺰﻫﺎ را ﻣﻤﮑﻦ ﻣﯽﺳﺎزد، ﺳﭙﺎﺳﮕﺰارﻧﺪ. رادﯾﮑﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ و در ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺧﻮد را در درون  آن ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﻣﯽاﻧﺪازد، ﺑﺮای آﻧﻬﺎ ﺑﺴﯿﺎر ﺧﻄﺮﻧﺎكﺗﺮ از ﮐﺎرﻓﺮﻣﺎﯾﺎﻧﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﭘﻮل ﻣﯽدﻫﻨﺪ و آﻧﻬﺎ در ﺷﻬﯿﺪ ﮐﺮدن او ﺗﺮدﯾﺪی ﻧﺪارﻧﺪ. ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﻧﯿﺎزﻫﺎی اﺳﺎﺳﯽ آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﺷﯿﻮه‌ای ﻣﻌﻤﻮل ﺑﺮآورده ﮐﻨﺪ، از آن ﮐﺎﻣﻼً راﺿﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﻫﺮ ﺑﺪی ﮐﻪ در ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﯽﺑﯿﻨﻨﺪ، آن را ﺑﻪ »رﺋﯿﺴﺎن ﺑﯽاﻧﺼﺎف«، »ﻣﺪﯾﺮان ﺑﺪ« ﯾﺎ اﻓﺮاد دﯾﮕﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﻣﯽدﻫﻨﺪ.

ﮔﺮوهﻫﺎی ﮐﻮﭼﮏ رادﯾﮑﺎل - »روﺷﻨﻔﮑﺮاﻧﯽ« ﮐﻪ »ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺳﻄﺢ درك ﺟﻨﺒﺶﻫﺎی ﺗﺎرﯾﺨﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﮐﻞ ارﺗﻘﺎ داده اﻧﺪ« و ﺑﯿﻤﺎریﻫﺎی اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ را ﺑﻪ ﺟﺎی اﻓﺮاد، در ﺳﯿﺴﺘﻢ رﯾﺸﻪﯾﺎﺑﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ - ﻓﺮاﺗﺮ از اﻫﺪاف ﮐﺎرﮔﺮان را ﻣﯽﺑﯿﻨﻨﺪ و ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﯿﺎزﻫﺎی اﺳﺎﺳﯽ ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ﺑﯿﺶ از ﯾﮏ دوره ﻣﻮﻗﺖ ﺗﺤﺖ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری ﺑﺮآورده ﻧﻤﯽﺷﻮد و ﻫﺮ اﻣﺘﯿﺎزی ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﺑﻪ ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﯽدﻫﺪ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺗﻌﻮﯾﻖ اﻧﺪاﺧﺘﻦ ﻣﺒﺎرزه ﻣﺮگﺑﺎر ﺑﯿﻦ اﯾﻦ دﺷﻤﻨﺎن ﮐﻤﮏ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، آﻧﻬﺎ - ﺣﺪاﻗﻞ در ﺗﺌﻮری - ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺗﻼش ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺒﺎرزه ﺑﺮای ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎی ﻓﻮری را ﺑﻪ ﻣﺒﺎرزه‌ای ﻋﻠﯿﻪ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﻨﻨﺪ. اﻣﺎ در ﮐﻨﺎر واﻗﻌﯿﺖﻫﺎی ﻧﺎن و آب ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری ﻫﻨﻮز ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ اﮐﺜﺮﯾﺖ ﮐﺎرﮔﺮان اراﺋﻪ دﻫﺪ، رادﯾﮑﺎلﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ اﻣﯿﺪﻫﺎ و اﯾﺪهﻫﺎ را اراﺋﻪ دﻫﻨﺪ و ﮐﺎرﮔﺮان ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺑﺮآورده ﺷﺪن ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎﯾﺸﺎن، ﻣﺒﺎرزات ﺧﻮد را رﻫﺎ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. دﻟﯿﻞ ﺗﻔﺎوت آﺷﮑﺎر اﻫﺪاف ﺑﯿﻦ ﮔﺮوهﻫﺎی اﻧﻘﻼﺑﯽ و ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﻗﺎﺑﻞ درك اﺳﺖ. ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻧﯿﺎزﻫﺎی ﻟﺤﻈﻪای ﺧﻮد ﺗﻮﺟﻪ دارد و ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﻠﯽ از ﺟﺎﯾﮕﺎه اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺧﻮد راﺿﯽ اﺳﺖ، ﺳﻄﺢ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری را ﻣﻨﻌﮑﺲ ﻣﯽﮐﻨﺪ - ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﮐﻪ »ﺑﺮای اﮐﺜﺮﯾﺖ ﻗﺮﯾﺐ ﺑﻪ اﺗﻔﺎق، ﺻﺮﻓﺎً آﻣﻮزﺷﯽ ﺑﺮای ﻋﻤﻞ ﮐﺮدن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﻣﺎﺷﯿﻦ اﺳﺖ. « ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، اﻧﻘﻼﺑﯿﻮن ﺑﻪ اﺻﻄﻼح اﻧﺤﺮاﻓﺎﺗﯽ از ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ؛ آﻧﻬﺎ ﻣﺤﺼﻮﻻت ﺟﺎﻧﺒﯽ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری ﻫﺴﺘﻨﺪ؛ آﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﯾﺎﻧﮕﺮ ﻣﻮارد ﺟﺪاﮔﺎﻧﻪای از ﮐﺎرﮔﺮاﻧﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ دﻟﯿﻞ ﺷﺮاﯾﻂ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻓﺮد در زﻧﺪﮔﯽ ﻓﺮدی ﺧﻮد، از ﻣﺴﯿﺮ ﻣﻌﻤﻮل ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﻨﺤﺮف ﺷﺪه اﻧﺪ، ﺑﻪ اﯾﻦ ﺻﻮرت ﮐﻪ اﮔﺮﭼﻪ از ﺑﺮدﮔﺎن ﻣﺰدی ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه اﻧﺪ، اﻣﺎ ﻋﻼﻗﻪای ﻓﮑﺮی ﺑﻪ دﺳﺖ آورده اﻧﺪ ﮐﻪ از اﻣﮑﺎﻧﺎت آﻣﻮزﺷﯽ ﻣﻮﺟﻮد ﺑﻬﺮه ﺑﺮده اﺳﺖ. اﮔﺮﭼﻪ از اﯾﻦ ﻣﯿﺎن، ﺑﺴﯿﺎری ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ ﺻﻌﻮد ﺑﻪ ﺧﺮده ﺑﻮرژوازی ﺷﺪه اﻧﺪ، اﻣﺎ دﯾﮕﺮان ﮐﻪ ﻣﺴﯿﺮ ﺷﻐﻠﯽ آﻧﻬﺎ در اﯾﻦ ﺟﻬﺖ ﺗﻮﺳﻂ ﺷﺮاﯾﻂ ﻣﺴﺪود ﺷﺪه ﺑﻮد، ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﮐﺎرﮔﺮان ﻓﮑﺮی در ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه اﻧﺪ. آﻧﻬﺎ ﮐﻪ از ﺟﺎﯾﮕﺎه اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺧﻮد ﺑﻪ ﻋﻨﻮان زاﺋﺪهﻫﺎی ﻣﺎﺷﯿﻦﻫﺎ ﻧﺎراﺿﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ، و ﻗﺎدر ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ در درون ﺳﯿﺴﺘﻢ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ، ﻋﻠﯿﻪ آن ﻗﯿﺎم ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. آﻧﻬﺎ ﮐﻪ اﻏﻠﺐ از ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ ﻫﻤﮑﺎران ﺷﺎﻏﻞ ﺧﻮد ﮐﻪ دﯾﺪﮔﺎهﻫﺎی رادﯾﮑﺎﻟﯽ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﻧﺪارﻧﺪ، ﺟﺪا ﺷﺪه اﻧﺪ، ﺑﺎ دﯾﮕﺮ ﮐﺎرﮔﺮان ﻓﮑﺮی ﺷﻮرﺷﯽ و دﯾﮕﺮ ﺣﺮﻓﻪایﻫﺎی ﻧﺎﻣﻮﻓﻖ از اﻗﺸﺎر دﯾﮕﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ، در ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺘﺤﺪ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ. اﮔﺮ در ﻣﺒﺎرزهﺷﺎن ﺑﺮای رﻫﺎﯾﯽ ﺗﻮدهﻫﺎ از ﺑﺮدﮔﯽ ﻣﺰدی، ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ واﻻﺗﺮﯾﻦ اﻧﮕﯿﺰهﻫﺎ ﻋﻤﻞ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً درك اﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﮐﺴﯽ ﺑﺮای دﯾﮕﺮی رﻧﺞ ﻣﯽﺑﺮد، ﺗﻨﻬﺎ ﻏﻢ آن دﯾﮕﺮی را ﺑﺎ ﻏﻢ ﺧﻮد ﯾﮑﯽ داﻧﺴﺘﻪ اﺳﺖ، ﮐﺎر ﺳﺨﺘﯽ ﻧﯿﺴﺖ. اﻣﺎ ﻫﺮ زﻣﺎن ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺮای ﻇﻬﻮر در ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻮﺟﻮد ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﺑﺎ اﺳﺘﺜﻨﺎﺋﺎت ﻧﺎدر، در ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻦ اﻫﺪاف اﻧﻘﻼﺑﯽ ﺧﻮد ﺗﺮدﯾﺪ ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ. و وﻗﺘﯽ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﻣﻨﻄﻖ ﺻﺎدﻗﺎﻧﻪ و ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﺮای ارﺗﺪاد ﺧﻮد اراﺋﻪ ﻣﯽدﻫﻨﺪ، زﯾﺮا: »آﯾﺎ درك اﯾﻦ ﮐﻪ اﯾﺪهﻫﺎی اﻧﺴﺎن ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﻐﯿﯿﺮ در وﺟﻮد ﻣﺎدی‌اش ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﺑﻪ ﺷﻬﻮد ﻋﻤﯿﻘﯽ ﻧﯿﺎز دارد؟ « در ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری، ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی اﻧﻘﻼﺑﯽ، ﮐﻮﭼﮏ و ﺑﯽاﺛﺮ، ﮐﻪ در اﻣﺘﺪاد ﺗﻮدهﻫﺎی وﺳﯿﻊ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﻫﯿﭻ ﮐﺎری ﺑﺮای ﺗﺄﺛﯿﺮ ﺧﻮب ﯾﺎ ﺑﺪ ﺑﺮ ﻣﺴﯿﺮ ﺗﺎرﯾﺦ اﻧﺠﺎم ﻧﺪاده اﻧﺪ. دورهﻫﺎی ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﮔﺎهﺑﻪﮔﺎه آﻧﻬﺎ را ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽﺗﻮان ﺑﺎ ﭼﺸﻢﭘﻮﺷﯽ ﻣﻮﻗﺖ ﯾﺎ داﺋﻤﯽ آﻧﻬﺎ از اﻫﺪاف اﻧﻘﻼﺑﯽﺷﺎن ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر اﺗﺤﺎد ﺑﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎی ﻓﻮری ﮐﺎرﮔﺮان ﺗﻮﺿﯿﺢ داد و در آن ﺻﻮرت، آﻧﻬﺎ ﻧﻪ ﻧﻘﺶ اﻧﻘﻼﺑﯽ ﺧﻮد، ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻘﺶ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪﮐﺎراﻧﻪی ﻃﺒﻘﻪی ﮐﺎرﮔﺮ را اﯾﻔﺎ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ. ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﮐﺎرﮔﺮان ﺑﻪ اﻫﺪاف ﺧﻮد دﺳﺖ ﯾﺎﻓﺘﻨﺪ، ﮔﺮوهﻫﺎی رادﯾﮑﺎل دوﺑﺎره ﺑﻪ ﻧﺎﺗﻮاﻧﯽ اﻓﺘﺎدﻧﺪ. ﻧﻘﺶ آﻧﻬﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﮑﻤﻞ ﺑﻮد و ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻌﯿﯿﻦﮐﻨﻨﺪه ﻧﺒﻮد.

. 2

ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه ﻣﻌﺘﻘﺪ اﺳﺖ ﮐﻪ دوران ﺣﺰب اﻧﻘﻼﺑﯽ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن رﺳﯿﺪه اﺳﺖ؛ ﮔﺮوهﻫﺎی اﻧﻘﻼﺑﯽ در ﺷﺮاﯾﻂ ﻓﻌﻠﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﺎﺗﻮان ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ، ﯾﺎ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ ﻧﺎدﯾﺪه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ؛ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺑﻪ اﻧﺪازه اﯾﻦ واﻗﻌﯿﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ اﺟﺎزه وﺟﻮد داده ﻣﯽﺷﻮد، ﻧﺸﺎن دﻫﻨﺪه ﻧﺎﺗﻮاﻧﯽ آﻧﻬﺎ ﻧﯿﺴﺖ. ﻣﺎ اﻏﻠﺐ ﮔﻔﺘﻪاﯾﻢ ﮐﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ﮐﻪ ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری ﭘﺎﺑﺮﺟﺎﺳﺖ، دوام ﻣﯽآورد و ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺗﺤﺖ اﯾﻦ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﻣﺤﻮ ﺷﻮد، ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﺒﺎرزه‌ای ﻣﻮﻓﻘﯿﺖآﻣﯿﺰ ﻋﻠﯿﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری اﻧﺠﺎم دﻫﺪ و اﺑﺘﮑﺎر ﻋﻤﻞ را ﻧﻤﯽﺗﻮان از دﺳﺖ آن ﮔﺮﻓﺖ. در اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪﮐﺎری ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ اﻣﺮوز، ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺸﺎن دﻫﻨﺪه ﻗﺪرت ﻋﻈﯿﻢ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری اﺳﺖ و اﯾﻦ ﻗﺪرت ﻣﺎدی را ﻧﻤﯽﺗﻮان ﺑﺎ ﺗﺒﻠﯿﻐﺎت از ﺑﯿﻦ ﺑﺮد، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮﺳﻂ ﻗﺪرت ﻣﺎدی ﺑﺰرﮔﺘﺮ از ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ از ﺑﯿﻦ ﺑﺮود. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، ﻫﺮ از ﮔﺎﻫﯽ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﺧﻮدﻣﺎن، ﻋﺪم ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﮔﺮوه را ﻣﻮرد اﻧﺘﻘﺎد ﻗﺮار ﻣﯽدﻫﻨﺪ. آﻧﻬﺎ اﻋﻼم ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ وﺟﻮد اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎ از ﻣﺒﺎرزه ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﮐﻪ اﻣﺮوزه در ﺟﺮﯾﺎن اﺳﺖ، ﺟﺪا ﻫﺴﺘﯿﻢ، اﺳﺎﺳﺎً ﺻﺮﻓﺎً ﮔﺮوهﻫﺎی ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺗﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎم وﻗﻮع ﺗﺤﻮﻻت اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﮐﺎﻣﻼً از وﻗﺎﯾﻊ ﺑﯽﺧﺒﺮ ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﺑﻮد. آﻧﻬﺎ اﻇﻬﺎر ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ از آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﺒﺎرزه ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ در ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺣﺎﺿﺮ اﺳﺖ، ﺑﺮ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﺳﺎزﻣﺎن اﻧﻘﻼﺑﯽ واﺟﺐ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻨﮓ ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ را ﺗﻌﻤﯿﻖ ﺑﺨﺸﯿﻢ. اﻣﺎ آﻧﻬﺎ ﻫﯿﭻ ﻣﺴﯿﺮ ﻋﻤﻠﯽ ﺧﺎﺻﯽ را ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ. اﯾﻦ واﻗﻌﯿﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی رادﯾﮑﺎل دﯾﮕﺮ در اﯾﻦ زﻣﯿﻨﻪ، از ﻃﺮﯾﻖ ﺗﻼش ﺑﺮای ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ اﻧﺰوای ﺧﻮد، ﻓﺮﻗﻪﻫﺎی ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﺘﯽ ﺑﯽاﻫﻤﯿﺘﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻣﻨﺘﻘﺪان ﻣﺎ را ﺑﻪ ﺑﯿﻬﻮدﮔﯽ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ اﻗﺪاﻣﯽ ﮐﻪ ﮔﺮوهﻫﺎی ﮐﻮﭼﮏ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ اﻧﺠﺎم دﻫﻨﺪ، ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ.

اﯾﻦ ﮔﻔﺘﻪی ﺑﺴﯿﺎر ﮐﻠﯽ ﮐﻪ ﺟﻨﮓ ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﻫﻤﯿﺸﻪ وﺟﻮد دارد و ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ آن را ﺗﻌﻤﯿﻖ ﺑﺨﺸﯿﻢ، ﭘﯿﺶ از ﻫﺮ ﭼﯿﺰ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻓﺮض ﻣﻄﺮح ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ ﻣﺒﺎرزه‌ی ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﯾﮏ ﻣﺒﺎرزه‌ی اﻧﻘﻼﺑﯽ اﺳﺖ، اﻣﺎ واﻗﻌﯿﺖ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎرﮔﺮان ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﺗﻮده ﻣﺤﺎﻓﻈﻪﮐﺎر ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻓﺮض ﺑﺮ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻨﮓ ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﺎً ﺗﻀﻌﯿﻒ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری را ﻫﺪف ﻗﺮار ﻣﯽدﻫﺪ، اﻣﺎ واﻗﻌﯿﺖ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ اﮔﺮﭼﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻫﺪف ﻧﻬﺎﯾﯽ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ، اﻣﺎ ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﺎً ﺟﺎﯾﮕﺎه ﮐﺎرﮔﺮان در ﺟﺎﻣﻌﻪ را ﻫﺪف ﻗﺮار ﻣﯽدﻫﺪ. ﻋﻼوه ﺑﺮ اﯾﻦ، ﻣﺒﺎرزه‌ی ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ واﻗﻌﯽ از ﻃﺮﯾﻖ ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی اﻧﻘﻼﺑﯽ اﻧﺠﺎم ﻧﻤﯽﺷﻮد. اﯾﻦ ﻣﺒﺎرزه در ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪﻫﺎ و از ﻃﺮﯾﻖ اﺗﺤﺎدﯾﻪﻫﺎ اﻧﺠﺎم ﻣﯽﺷﻮد.

در آﻣﺮﯾﮑﺎی اﻣﺮوز، اﯾﻦ ﻣﺒﺎرزه ﺗﻮﺳﻂ ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎﯾﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ L Of. AF و CIO اﻧﺠﺎم ﻣﯽﺷﻮد، و اﮔﺮﭼﻪ در اﯾﻨﺠﺎ و آﻧﺠﺎ در ﺳﺮاﺳﺮ ﻗﺎره، اﻋﺘﺼﺎﺑﺎت ﭘﺮاﮐﻨﺪه‌ای رخ ﻣﯽدﻫﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺗﻤﺎم ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی ﻣﺤﺎﻓﻈﻪﮐﺎر ﻣﻮﺟﻮد ﻏﯿﺮﻗﺎﻧﻮﻧﯽ اﻋﻼم ﺷﺪه اﻧﺪ و ﻧﺸﺎن دﻫﻨﺪه ﺷﮑﻠﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻨﮓ ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎ ﮐﺎﻣﻼً ﺗﻮﺳﻂ دوﻟﺖ ﺧﻨﺜﯽ ﺷﻮﻧﺪ، ﺑﻪ ﺧﻮد ﺑﮕﯿﺮد، اﻣﺎ اﯾﻦ ﺟﻨﺒﺶﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی اﻣﺮوزه ﻧﺎدر و ﻣﻨﺰوی ﻫﺴﺘﻨﺪ. درﺳﺖ اﺳﺖ ﮐﻪ رﻫﺒﺮی ﻫﺮ دو CIO و L of. AF ﻣﺤﺎﻓﻈﻪﮐﺎر اﺳﺖ، اﻣﺎ ﻋﻀﻮﯾﺖ ﻫﺮ دو اﺗﺤﺎدﯾﻪ ﻧﯿﺰ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪﮐﺎر اﺳﺖ. اﺗﺤﺎدﯾﻪﻫﺎ ﺑﺮای ﺣﻔﻆ ﻋﻀﻮﯾﺖ ﺧﻮد و ﺟﺬب ﮐﺎرﮔﺮان ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ آن، ﺑﺎﯾﺪ اﻣﺘﯿﺎزاﺗﯽ را از ﻃﺒﻘﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪدار ﺑﺮای ﺧﻮد ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ. ﮐﺎرﮔﺮان ﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﯾﻦ دﻟﯿﻞ در اﺗﺤﺎدﯾﻪﻫﺎ ﻣﯽﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ اﻣﺘﯿﺎزاﺗﯽ را از ﻃﺮﯾﻖ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﯽآورﻧﺪ. و ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ اﻣﺘﯿﺎزاﺗﯽ را ﺑﺮای ﮐﺎرﮔﺮان ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﯽآورﻧﺪ، اﺗﺤﺎدﯾﻪﻫﺎ در ﺣﺎل ﻣﺒﺎرزه ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، اﮔﺮ ﻗﺮار اﺳﺖ وارد ﻣﺒﺎرزه ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﺷﻮﯾﻢ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮوﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﺒﺎرزه در آن اﻧﺠﺎم ﻣﯽﺷﻮد. ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﺎ ﺑﺮ ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪﻫﺎ ﯾﺎ اﺗﺤﺎدﯾﻪﻫﺎ ﯾﺎ ﻫﺮ دو ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﯿﻢ. اﮔﺮ ﭼﻨﯿﻦ ﮐﻨﯿﻢ، ﺑﺎﯾﺪ اﺻﻮل اﻧﻘﻼﺑﯽ ﺧﻮد را، ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ، ﮐﻨﺎر ﺑﮕﺬارﯾﻢ، زﯾﺮا اﮔﺮ آﻧﻬﺎ را اﺑﺮاز ﮐﻨﯿﻢ، ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﮐﺎر ﺑﺮﮐﻨﺎر و از اﺗﺤﺎدﯾﻪ اﺧﺮاج ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﯾﮏ ﮐﻼم، از ﻣﺒﺎرزه ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﺟﺪا ﺷﺪه و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻧﺎﺗﻮان ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮد ﺑﺎز ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﮔﺸﺖ. ﻓﻌﺎل ﺷﺪن در ﻣﺒﺎرزه ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﻣﺤﺎﻓﻈﻪﮐﺎر ﺷﺪن ﺑﻪ اﻧﺪازه ﺑﺨﺶ ﺑﺰرﮔﯽ از ﮐﺎرﮔﺮان اﺳﺖ. ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت دﯾﮕﺮ، ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ورود ﺑﻪ ﻣﺒﺎرزه ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ، ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﻫﯿﭻ ﮐﻤﮏ ﺧﺎﺻﯽ ﺑﻪ آن ﮐﻨﯿﻢ. ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ اﯾﻦ ﻣﺴﯿﺮ، اداﻣﻪ دادن ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺷﮑﻞ ﻓﻌﻠﯽ و ﭼﺴﺒﯿﺪن ﻧﺎﺗﻮاﻧﺎﻧﻪ ﺑﻪ اﺻﻮل ﺧﻮد اﺳﺖ. ﺻﺮف ﻧﻈﺮ از اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺪام ﻣﺴﯿﺮ را دﻧﺒﺎل ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ، ﺑﺪﯾﻬﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺑﺮ روﻧﺪ وﻗﺎﯾﻊ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﺑﮕﺬارﯾﻢ. ﻧﺎﺗﻮاﻧﯽ ﻣﺎ آﻧﭽﻪ را ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮای ﻫﻤﻪ آﺷﮑﺎر ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ: اﯾﻨﮑﻪ ﺗﺎرﯾﺦ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺳﻂ ﺗﻮدهﻫﺎی وﺳﯿﻊ ﻣﺮدم ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮد.

ﮔﺮوهﻫﺎی ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖﻫﺎی ﺷﻮراﯾﯽ ﺧﻮد را از ﺳﺎﯾﺮ ﮔﺮوهﻫﺎی اﻧﻘﻼﺑﯽ ﻣﺘﻤﺎﯾﺰ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، زﯾﺮا ﺧﻮد را ﻧﻪ ﭘﯿﺸﮕﺎم ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﯽداﻧﻨﺪ و ﻧﻪ رﻫﺒﺮ ﮐﺎرﮔﺮان، ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮد را ﺑﺎ ﺟﻨﺒﺶ ﮐﺎرﮔﺮی ﯾﮑﯽ ﻣﯽداﻧﻨﺪ. اﻣﺎ اﯾﻦ ﺗﻔﺎوت ﺑﯿﻦ ﺳﺎزﻣﺎن ﻣﺎ و دﯾﮕﺮان ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺗﻔﺎوت اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژﯾﮏ اﺳﺖ و ﻫﯿﭻ ﺗﻔﺎوت ﻣﺎدی ﻣﺘﻨﺎﻇﺮی را ﻣﻨﻌﮑﺲ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ. در ﻋﻤﻞ، ﻣﺎ در واﻗﻊ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ ﮔﺮوهﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﻫﺴﺘﯿﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ آﻧﻬﺎ، ﻣﺎ ﺧﺎرج از ﺣﻮزهﻫﺎی ﺗﻮﻟﯿﺪ، ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺒﺎرزه ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ در ﺟﺮﯾﺎن اﺳﺖ، ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ؛ ﻣﺎﻧﻨﺪ آﻧﻬﺎ، ﻣﺎ از ﺗﻮده ﻋﻈﯿﻢ ﮐﺎرﮔﺮان ﺟﺪا ﻫﺴﺘﯿﻢ. ﻣﺎ ﻓﻘﻂ از ﻧﻈﺮ اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژی ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﮔﺮوهﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﻣﺘﻔﺎوت ﻫﺴﺘﯿﻢ، اﻣﺎ در اﯾﻦ ﺻﻮرت ﻓﻘﻂ در اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﮔﺮوهﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﺑﺮ ﺳﺮ آن اﺧﺘﻼف دارﻧﺪ. ﻋﻤﻼً ﻫﯿﭻ ﺗﻔﺎوﺗﯽ ﺑﯿﻦ ﻫﻤﻪ ﮔﺮوهﻫﺎ وﺟﻮد ﻧﺪارد. و اﮔﺮ ﻗﺮار ﺑﻮد از ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﻨﺘﻘﺪان ﺧﻮد ﭘﯿﺮوی ﮐﻨﯿﻢ و "ﻣﺒﺎرزه ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ را ﺗﻌﻤﯿﻖ ﺑﺨﺸﯿﻢ"، ﺷﺨﺼﯿﺖ "ﻟﻨﯿﻨﯿﺴﺘﯽ" ﻣﺎ ﮐﺎﻣﻼً آﺷﮑﺎر ﻣﯽﺷﺪ. ﺑﺮای ﻣﺜﺎل، ﻓﺮض ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﺮای ﻣﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﮔﺮوه ﻣﺴﺘﻘﻞ، ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﮐﺎرﮔﺮان ﯾﮏ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺻﻨﻌﺘﯽ اﻣﮑﺎنﭘﺬﯾﺮ اﺳﺖ. اﯾﻦ واﻗﻌﯿﺖ ﮐﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺪون ﮐﻤﮏ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﯿﻞ ﺧﻮد ﺣﺮﮐﺖ ﻧﮑﺮده اﻧﺪ، ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﻨﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺮای اﺑﺘﮑﺎر ﻋﻤﻞ ﺧﻮد ﺑﻪ ﻣﺎ واﺑﺴﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎ اراﺋﻪ اﺑﺘﮑﺎر ﻋﻤﻞ، آن را[ابتکار عمل] از دﺳﺖ آﻧﻬﺎ ﺧﺎرج ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ. اﮔﺮ آﻧﻬﺎ ﮐﺸﻒ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻗﺎدر ﺑﻪ دادن اﻧﮕﯿﺰه اوﻟﯿﻪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﯿﻢ، ﺑﺮای اﻧﮕﯿﺰهﻫﺎی ﺑﻌﺪی ﺑﻪ ﻣﺎ واﺑﺴﺘﻪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد و ﻣﺎ ﺑﻪ زودی ﺧﻮد را در ﺣﺎل ﻫﺪاﯾﺖ ﮔﺎم ﺑﻪ ﮔﺎم آﻧﻬﺎ ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﯾﺎﻓﺖ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ از "ﺗﺸﺪﯾﺪ" ﺟﻨﮓ ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﺻﺮﻓﺎً ﺷﺮاﯾﻂ ﻋﯿﻨﯽ را ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﻋﻤﻠﯽ را زﯾﺮ ﺳﻮال ﻣﯽﺑﺮد، ﻧﺎدﯾﺪه ﻧﻤﯽﮔﯿﺮﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ از رﻫﺒﺮی ﻣﺎ ﺑﺮ ﺗﻮدهﻫﺎ ﻧﯿﺰ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. اﻟﺒﺘﻪ، آﻧﻬﺎ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ اﺳﺘﺪﻻل ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ درك ﻣﻀﺮات ﭼﻨﯿﻦ ﻣﺴﯿﺮی، ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ در ﺑﺮاﺑﺮ آﻧﻬﺎ از ﺧﻮد ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﻨﯿﻢ. اﻣﺎ اﯾﻦ اﺳﺘﺪﻻل دوﺑﺎره در ﺳﻄﺢ اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژﯾﮏ اﺳﺖ. در ﻋﻤﻞ، ﻣﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﺷﺪ ﺧﻮد را ﺑﺎ ﺷﺮاﯾﻂ وﻓﻖ دﻫﯿﻢ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ آﺷﮑﺎر ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﻋﻤﻠﯽ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﯾﮏ ﮔﺮوه ﻟﻨﯿﻨﯿﺴﺘﯽ ﻋﻤﻞ ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﮐﺮد و در ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﻓﻘﻂ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻟﻨﯿﻨﯿﺴﻢ را ﺑﻪ ﺑﺎر آورﯾﻢ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، ﻧﺎﺗﻮاﻧﯽ ﮔﺮوهﻫﺎی ﻟﻨﯿﻨﯿﺴﺘﯽ ﻣﻮﺟﻮد، ﻋﺪم اﺣﺘﻤﺎل ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺣﺘﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﺴﯿﺮی را ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ و ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻣﻨﺴﻮخ ﺷﺪن ﮔﺮوهﻫﺎی ﮐﻮﭼﮏ اﻧﻘﻼﺑﯽ در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﻧﯿﺎزﻫﺎی واﻗﻌﯽ ﭘﺮوﻟﺘﺎرﯾﺎ اﺷﺎره ﻣﯽﮐﻨﺪ، وﺿﻌﯿﺘﯽ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﭘﯿﺶﺑﯿﻨﯽﮐﻨﻨﺪهی روزی ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ از ﻧﻈﺮ ﻋﯿﻨﯽ ﻏﯿﺮﻣﻤﮑﻦ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮ ﮔﺮوه ﮐﻮﭼﮑﯽ رﻫﺒﺮی ﺗﻮدهﻫﺎ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﯿﺮد و در ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﻮد آﻧﻬﺎ را ﺑﺮای ﻧﯿﺎزﻫﺎی ﺧﻮد اﺳﺘﺜﻤﺎر ﮐﻨﺪ. ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﻣﺒﺎرزه اﻧﻘﻼﺑﯽ را ﭘﯿﺶ ﺑﺒﺮد، ﺣﺘﯽ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ اﻣﺮوز ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﺒﺎرزه ﻏﯿﺮاﻧﻘﻼﺑﯽ را ﭘﯿﺶ ﻣﯽﺑﺮد، و دﻟﯿﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺎرﮔﺮان ﺷﻮرﺷﯽ آﮔﺎه ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ در ﮔﺮوهﻫﺎﯾﯽ ﺧﺎرج از ﺣﻮزهﻫﺎی ﻣﺒﺎرزه ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ واﻗﻌﯽ ﮔﺮد ﻫﻢ ﻣﯽآﯾﻨﺪ، ﺗﻨﻬﺎ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻫﯿﭻ ﺟﻨﺒﺶ اﻧﻘﻼﺑﯽ در درون آﻧﻬﺎ وﺟﻮد ﻧﺪارد. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، وﺟﻮد آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﮔﺮوه، ﻧﻪ ﻧﺸﺎن دﻫﻨﺪه‌ی ﻣﻮﻗﻌﯿﺘﯽ ﺑﺮای اﻧﻘﻼب، ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺸﺎن دﻫﻨﺪهی ﻣﻮﻗﻌﯿﺘﯽ ﻏﯿﺮاﻧﻘﻼﺑﯽ اﺳﺖ. وﻗﺘﯽ اﻧﻘﻼب ﻓﺮا ﺑﺮﺳﺪ، ﺗﻌﺪاد آﻧﻬﺎ در آن ﻏﺮق ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ. ﻧﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی ﻓﻌﺎل، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﮐﺎرﮔﺮان ﻣﻨﻔﺮد.

اﻣﺎ اﮔﺮﭼﻪ ﺷﺮاﯾﻂ ﻋﯿﻨﯽ ﻫﯿﭻ ﺗﻔﺎوت ﻋﻤﻠﯽ ﺑﯿﻦ ﻣﺎ و ﺳﺎﯾﺮ ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی اﻧﻘﻼﺑﯽ را ﻣﺠﺎز ﻧﻤﯽداﻧﺪ، ﺣﺪاﻗﻞ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺗﻔﺎوت اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژﯾﮏ ﺧﻮد را ﺣﻔﻆ ﮐﻨﯿﻢ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، در ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﮔﺮوهﻫﺎ اﻧﻘﻼب را در ﻏﯿﺮﻣﻤﮑﻦﺗﺮﯾﻦ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖﻫﺎ ﻣﯽﺑﯿﻨﻨﺪ و ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﺮای اﻧﻘﻼب ﮐﻢ اﺳﺖ، ﮔﺮوﻫﯽ ﺑﺎ »ﺧﻂ ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﺘﯽ ﺻﺤﯿﺢ« اﺳﺖ؛ در ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ، ﺑﻪ ﯾﮏ ﮐﻼم، آﻧﻬﺎ در اﻫﻤﯿﺖ اﯾﺪهﻫﺎ و اﺗﻔﺎﻗﺎً در ﻣﻮرد ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺣﺎﻣﻼن آن اﯾﺪهﻫﺎ اﻏﺮاق ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ - ﻧﮕﺮﺷﯽ ﮐﻪ ﻣﻨﻌﮑﺲ ﮐﻨﻨﺪه ﺗﻤﺎﯾﻼت ﺟﺎهﻃﻠﺒﺎﻧﻪ آﻧﻬﺎﺳﺖ - ﻣﺎ ﻣﯽﺧﻮاﻫﯿﻢ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻫﺮ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ را ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ. ﻣﺎ ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﺒﺎرزه ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ اﻣﺮوز ﻫﻨﻮز ﻣﺤﺎﻓﻈﻪﮐﺎراﻧﻪ اﺳﺖ؛ اﯾﻨﮑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﺒﺎرزه واﺣﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﮐﺜﺮت ﻣﺒﺎرزات ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯽﺷﻮد، ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺜﺮت اﻗﺸﺎر درون ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ، و ﺗﺎﮐﻨﻮن ﺑﺮ ﻣﺒﺎرزه ﺑﯿﻦ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ و ﮐﺎر ﺑﻪ ﻧﻔﻊ اوﻟﯽ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﺳﺖ.

اﻣﺎ از آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ وﺿﻌﯿﺖ ﻓﻮری، ﺑﻠﮑﻪ روﻧﺪﻫﺎی ﻣﻮﺟﻮد در آن را ﻧﯿﺰ ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ، ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯽﺷﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻼت ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری ﺑﻪ ﺗﺪرﯾﺞ در ﺣﺎل اﻓﺰاﯾﺶ اﺳﺖ و اﺑﺰارﻫﺎی ارﺿﺎی ﺣﺘﯽ ﻧﯿﺎزﻫﺎی ﻓﻮری ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺪاوم در ﺣﺎل ﮐﺎﻫﺶ اﺳﺖ. ﻣﺎ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﻣﯽدﻫﯿﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ اﻓﺰاﯾﺶ ﻋﺪم ﺳﻮدآوری ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری، ﺷﮑﺎفﻫﺎی درون دو ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻪ ﺗﺪرﯾﺞ از ﺑﯿﻦ ﻣﯽروﻧﺪ، زﯾﺮا ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداران از ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداران ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ ﺳﻠﺐ ﻣﺎﻟﮑﯿﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و در ﻃﺒﻘﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ، ﺑﻪ دﻟﯿﻞ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮی از ﻓﺎﺟﻌﻪ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻧﺎﺷﯽ از ﻧﺎﺗﻮاﻧﯽ در ارﺿﺎی آﻧﻬﺎ، وﺳﺎﯾﻞ ﻣﻌﯿﺸﺖ، ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ، ﺑﻪ ﻃﻮر ﯾﮑﻨﻮاﺧﺖﺗﺮی ﺑﯿﻦ ﺗﻮدهﻫﺎ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻣﯽﺷﻮد. ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ وﻗﻮع اﯾﻦ ﺗﺤﻮﻻت، اﻫﺪاف ﺗﻘﺴﯿﻢﺷﺪه ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﯾﮏ ﻫﺪف ﻫﻤﮕﺮا ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ؛ ﺣﻔﻆ ﻧﻈﺎم اﺳﺘﺜﻤﺎری ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری؛ و اﻫﺪاف ﺗﻘﺴﯿﻢﺷﺪه ﮐﺎرﮔﺮان، ﻋﻠﯿﺮﻏﻢ ﺳﺮدرﮔﻤﯽ اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژﯾﮏ ﻓﺰاﯾﻨﺪه، ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﯾﮏ ﻫﺪف ﻫﻤﮕﺮا ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ: ﺗﻐﯿﯿﺮ اﺳﺎﺳﯽ در اﺷﮑﺎل ﻓﻌﻠﯽ زﻧﺪﮔﯽ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ-اﻗﺘﺼﺎدی. آﻧﮕﺎه ﻣﺎ، ﮐﻪ اﮐﻨﻮن ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺸﺮ دﯾﮕﺮی از ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ، ﯾﺎ ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت ﺻﺤﯿﺢﺗﺮ، ﺷﺎﺧﻪای از آن ﻫﺴﺘﯿﻢ، واﻗﻌﺎً ﺑﺎ ﮐﻞ ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ادﻏﺎم ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﺷﺪ، زﯾﺮا اﻫﺪاﻓﻤﺎن ﺑﺎ اﻫﺪاف آﻧﻬﺎ در ﻫﻢ ﻣﯽآﻣﯿﺰد و ﺧﻮد را در ﻣﺒﺎرزه اﻧﻘﻼﺑﯽ ﮔﻢ ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﮐﺮد.

اﻣﺎ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ اﯾﻦ ﺳﻮال ﻣﻄﺮح ﺷﻮد ﮐﻪ ﭘﺲ ﭼﺮا ﺑﺎ درك ﺑﯿﻬﻮدﮔﯽ اﯾﻦ ﻋﻤﻞ، ﺑﻪ ﺻﻮرت ﮔﺮوﻫﯽ ﻣﺘﺤﺪ ﻣﯽﺷﻮﯾﺪ؟ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻋﻤﻞ در ﺧﺪﻣﺖ ﯾﮏ ﻧﯿﺎز ﺷﺨﺼﯽ اﺳﺖ. اﺟﺘﻨﺎبﻧﺎﭘﺬﯾﺮ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮداﻧﯽ ﮐﻪ اﺣﺴﺎس ﻣﺸﺘﺮﮐﯽ از ﺷﻮرش ﻋﻠﯿﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪای ﮐﻪ ﺑﺎ اﺳﺘﺜﻤﺎر و ﺟﻨﮓ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ، دارﻧﺪ، ﺑﺎﯾﺪ در ﺟﺎﻣﻌﻪ و در ﻫﺮ ﺳﻼﺣﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ دﺳﺘﺸﺎن ﻣﯽرﺳﺪ، ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻧﻮع ﺧﻮد ﺑﺎﺷﻨﺪ. آﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﻣﺮدم ﻋﻠﯿﻪ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺷﻮرش ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺎ آن ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮐﺮد. اﯾﻦ واﻗﻌﯿﺖ ﮐﻪ آﻧﻬﺎ در ﭼﻨﯿﻦ ﻋﻤﻠﯽ، ﻫﺮ ﭼﻘﺪر ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﯿﻬﻮده ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ، ﺷﺮﮐﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﻣﺒﻨﺎﯾﯽ ﺑﺮای اﯾﻦ ﭘﯿﺶﺑﯿﻨﯽ اﯾﺠﺎد ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﺗﻮدهﻫﺎی ﻋﻈﯿﻢ، در واﮐﻨﺶ ﺑﻪ اﺟﺒﺎرﻫﺎی وﺿﻌﯿﺖ ﻋﯿﻨﯽ اﻧﻘﻼﺑﯽ، اﺣﺴﺎس ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ، آﻧﻬﺎ ﻧﯿﺰ از ﻫﻤﺎن ﻓﻮرﯾﺖ ﻣﺘﺤﺪ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ و از ﻫﺮ ﺳﻼﺣﯽ ﮐﻪ در اﺧﺘﯿﺎرﺷﺎن ﻗﺮار ﻣﯽﮔﯿﺮد اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. وﻗﺘﯽ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، از ﻋﻮاﻣﻞ اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژﯾﮏ ﺑﺮﻧﻤﯽﺧﯿﺰﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ از ﺿﺮورت ﺑﺮﻣﯽﺧﯿﺰﻧﺪ و اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژیﻫﺎی آﻧﻬﺎ ﻓﻘﻂ ﻣﻨﻌﮑﺲ ﮐﻨﻨﺪه ﺿﺮورﯾﺎت آن زﻣﺎن ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد، ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ اﯾﺪﺋﻮﻟﻮژیﻫﺎی ﺑﻮرژواﯾﯽ ﻓﻌﻠﯽ آﻧﻬﺎ ﻣﻨﻌﮑﺲ ﮐﻨﻨﺪه ﺿﺮورت اﻣﺮوز اﺳﺖ. دﯾﺪﮔﺎه ﻧﺎﮐﺎرآﻣﺪی اﻧﻘﻼﺑﯽ ﮔﺮوهﻫﺎی ﮐﻮﭼﮏ، از ﺳﻮی ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی اﻧﻘﻼﺑﯽ، دﯾﺪﮔﺎﻫﯽ ﺑﺪﺑﯿﻨﺎﻧﻪ ﺗﻠﻘﯽ ﻣﯽﺷﻮد. اﮔﺮ اﯾﻦ دﯾﺪﮔﺎه، اﺟﺘﻨﺎبﻧﺎﭘﺬﯾﺮی اﻧﻘﻼب را ﻧﺸﺎن دﻫﺪ ﭼﻪ؟ اﮔﺮ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن ﻋﯿﻨﯽ رﻫﺒﺮی از ﭘﯿﺶ ﺗﻌﯿﯿﻦﺷﺪه‌ی ﺗﻮدهﻫﺎ و ﭘﺎﯾﺎن ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ اﺳﺘﺜﻤﺎر اﺷﺎره ﮐﻨﺪ ﭼﻪ؟ ﮔﺮوهﻫﺎی رادﯾﮑﺎل از اﯾﻦ ﺗﺼﻮﯾﺮ راﺿﯽ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ. آنﻫﺎ از ﭼﺸﻢاﻧﺪاز آﯾﻨﺪه‌ای ﮐﻪ در آن اﻫﻤﯿﺘﯽ ﺑﯿﺶ از ﻫﻤﻨﻮﻋﺎن ﺧﻮد ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻟﺬﺗﯽ ﻧﻤﯽﺑﺮﻧﺪ و ﭼﻨﯿﻦ دﯾﺪﮔﺎﻫﯽ را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻓﻠﺴﻔﻪی ﺷﮑﺴﺖﮔﺮاﯾﯽ ﻣﺤﮑﻮم ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. اﻣﺎ در واﻗﻊ ﻣﺎ ﻓﻘﻂ از ﺑﯽﻓﺎﯾﺪﮔﯽ ﮔﺮوهﻫﺎی ﮐﻮﭼﮏ رادﯾﮑﺎل ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮده اﯾﻢ؛ ﻣﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ آﯾﻨﺪه‌ی ﮐﺎرﮔﺮان ﮐﺎﻣﻼً ﺧﻮشﺑﯿﻦ ﺑﻮده اﯾﻢ. اﻣﺎ ﺑﺮای ﻫﻤﻪ ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎی رادﯾﮑﺎل، اﮔﺮ ﮔﺮوهﻫﺎﯾﺸﺎن ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮرده ﺑﺎﺷﻨﺪ و اﮔﺮ ﮔﺮوهﻫﺎﯾﺸﺎن در ﺣﺎل ﻣﺮگ ﺑﺎﺷﻨﺪ، [تصور می‌کنند] ﭘﺲ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ در ﺣﺎل ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، آنﻫﺎ در ﭼﻨﯿﻦ اﻇﻬﺎراﺗﯽ اﻧﮕﯿﺰه‌ی واﻗﻌﯽ ﺷﻮرش و ﺷﺨﺼﯿﺖ واﻗﻌﯽ ﺳﺎزﻣﺎنﻫﺎﯾﺸﺎن را آﺷﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، ﻣﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ دﻟﯿﻠﯽ ﺑﺮای ﻧﺎاﻣﯿﺪی در ﻧﺎﺗﻮاﻧﯽ اﯾﻦ ﮔﺮوهﻫﺎ ﺑﯿﺎﺑﯿﻢ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﯾﺪ در آن دﻟﯿﻠﯽ ﺑﺮای ﺧﻮشﺑﯿﻨﯽ در ﻣﻮرد آﯾﻨﺪه‌ی ﮐﺎرﮔﺮان ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ. زﯾﺮا در ﻫﻤﯿﻦ زوال ﺗﻤﺎم ﮔﺮوهﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻗﺮار ﺑﻮد ﺗﻮدهﻫﺎ را از ﺳﺮﻣﺎﯾﻪداری ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪای دﯾﮕﺮ ﻫﺪاﯾﺖ ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر در ﺗﺎرﯾﺦ، ﺷﺎﻫﺪ ﭘﺎﯾﺎن ﻋﯿﻨﯽ ﺗﻤﺎم رﻫﺒﺮی ﺳﯿﺎﺳﯽ و ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻪ دﺳﺘﻪﻫﺎی اﻗﺘﺼﺎدی و ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ.